Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

σαμερ ιζ οβερ (& Άννα)


Άλλο ενα καλοκαίρι μείων
ή συν ενα στην προσωπική μου συλλογή βαρεμάρας
Το σώμα μου απ'τη ζέστη διαυρώνεται
μα τα συναισθήματα
διατηρούνται άθικτα στη φορμόλη
Αν ακούσεις ουρλιαχτά
θα είναι δικά μου
Έρχονται απο το υπόγειο
έχει πολύ δροσιά εκεί κάτω





**
Και κάπως έτσι τελείωσε ένα καλοκαίρι.. Ένα πολλά υποσχόμενο καλοκαίρι, γεμάτο σκέψεις, βυθισμένες λέξεις μέσα σου και απανωτά ερωτήματα. Τι μαλακίες γράφω, ανόητη ήμουν και είμαι. Ψάχνω ερωτήματα σε χαμένα και ανευ ύπαρξης νοήματα. Δυστυχώς έτσι πάντα λειτουργούσα, δυστυχώς ποτέ σου δεν κάθισες να με ακούσεις. Ένα καλοκαίρι θολό, που τα ονειράκια ξεβράστηκαν σε ξένες ακτές, μαράζωσαν σε ξεχασμένα δειλινά που πίστευες πως είχες σκοτώσει μέσα σου. Μα κοίτα, ανόητη, κοίτα την ανατολή, ό,τι σώπασαι μέσα σου, κάνει θόρυβο. Κοίτα τα κύματα της αγαπημένης σου απομονωμένης θάλασσας, ό,τι πρόσεχες, ξέφυγε, έτσι άναρχα, χωρίς πολλά-πολλά και προειδοποιήσεις. Ένα καλοκαίρι αναμνήσεων, ένα βουβό καλοκαίρι. Πόσο οξύμωρο. Το δικό μας μικρό καλοκαιράκι, τελείωσε. Μα, πάντα μέσα μου θα ζει και θα υπάρχει .Καληνύχτα, τα όνειρα σκάνε με δύναμη στα βράχια, τα δάκρυα γίνονται ένα με την αλμύρα του ηλιοκαμμένου δέρματός σου. Είναι μάταιο και γλοιωδες πια για όλα αυτά. Καληνύχτα, κοίτα να ανοίξεις τα μάτια σου αυτή την φορά. Αγκάλιασε τα ονειράκια, κράτα τα, κάν'τα ασπίδα να προστατευτείς από την βροχή των μνησικακιών. Είσαι μια κινητή απεικόνηση του τι θα ήθελες να γίνεις. Θυμήσου.

***
Ευχαριστώ την Άννα για την συμμετοχή της

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου