Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Τώρα Τελευταία.

Όντας κοπέλα.Και μάλιστα όμορφη,σύμφωνα με τα πρότυπα θυληκότητας,
με καστανό μακρύ μαλλί, έντονα κόκκινα χείλη και όμορφο χαμόγελο,
είδα πολλές προσπάθειες αρσενικών,να με προσελκύσουν
στην πλατεία Εξαρχείων,για την οποία μου είχε μιλήσει
τόσο πολύ,πολλά βράδυα.
Δεν είχα διάθεση για κανέναν.Απλά καθόμουν εκεί μόνη,μετά τη σχολή.

Τότε εμφανίστηκε και μετά από καιρό χαμογέλαγε
μα το χαμόγελο του χάθηκε,σαν με είδε,εκεί να κάθομαι
δεν ξέρω αν ήταν επειδή με είδε
ή επειδή με είδε μελαγχολική.
Δεν μπορούσε να με βλέπει μελαγχολική
Οι συναντήσεις μας από τότε,που είχα έρθει στην Αθήνα
ήταν ελάχιστες και διαρκούσαν λιγότερο κι από την
πρώτη μας συνάντηση.

Κάθησε δίπλα μου,κι εγώ μαζεύτηκα,κουλουριάστηκα
σαν μικρό παιδί,που μόλλις το μάλωσαν
Σαν κάτι να του χρωστούσα.
Τεντώθηκε.
Μου έριξε το πιο μελαγχολικό χαμόγελο
που μου είχε δείξει ποτέ.
Αγχώθηκα και για αυτό και κατάφερα να μιλήσω
''Το ήξερα οτι θα πέρναγες''
''Εγώ δεν ήξερα όμως οτι θα σε ξαναδώ''
Είδε στα μάτια μου,ότι είχα παγιδευτεί στην απάντηση του
Έτσι έβγαλε τον καπνό του,να στρίψει ενα τσιγάρο
Είχε αλλάξει μάρκα καπνού,η φωνή του είχε βαρύνει
Αλλά μου άρεσε το ίδιο,όσο και όταν την είχα πρωτοακούσει
Όταν μου δίαβασε για πρώτη φορά ενα ποίημα του.

Στιγμιαία ξεμούδιασα.
''Είδα τα παιδιά προχθές''
''Και τι είπαν;''
''Τώρα τελευταία,κάτι τρέχει με τον Χρήστο
  Είσαι καλά;''
''Τι θα πεί καλά;Μια χαρά!''
''Μίλα ρε Χρήστο
  Πάντα μίλαγες.''
'' Ίσως και πιο πολύ από ότι έπρεπε''
Πάντα έτσι τα έλεγε,χαζά
Όσο πιο χαζά και αγνά μπορούσε
''Το κουβαλάς ακόμα ε;''
Άλλο ενα χαμόγελο,ξετρύπωσε από τα χείλια του
'' Έλα ρε συ Χρήστο,ψυχολογία σπουδάζω,σε καταλαβαίνω
 πολύ εύκολα''
''Δεν με νοίαζει η επιστήμονας,μέσα σου ρε παιδάκι μου
 Αλλά το τι νοιάζει εμένα,είναι δικό μου θέμα.
 Το πως το'χασα,το πως το αφήσαμε,το πως αποχεραιτιστήκαμε
 είναι πάλι δικό μου θέμα''
''Το τι μοιραστήκαμε είναι δικό μας θέμα''
''Χέσε το μας.Το μόνο μας που θυμάμαι
Είναι το Αντίο μας''
"Μάλιστα''

Σιωπή!
Η γαμημένη σιωπή που πάντα σιχαινόταν,αλλά εγώ κάπως κάπως
συχνά στα κλεφτά επιδίωκα.Νόμιζα συχνά πυκνά ότι η σιωπή
προστάτευαι αλλά το ενδιάμεσο έπνιγε την αγάπη του ασφικτηκά.
Άναψε κι άλλο τσιγάρο,ακούμπησε την πλάτη πίσω στο παγκάκι
και κρέμασε το κεφάλι

''Πως είναι η καρδιά σου;''
''Κουτσοχτυπάει μεταβίας''
''Πάντα έγραφες για αυτό''
''Πάντα έγραφα για σένα,αυτό το είχα για σπόντα
 Να λέω που και που ότι γράφω και για μένα
 Να λέω που και που ότι νοιάζομαι για μένα''

Πάλι σιωπή!
Άρχισε να με εκνευρίζει αυτή η σιωπή.
''Κι αν ήθελες τόσο πολύ,γιατί δεν έδινες ένα άλλο Αντίο,ρε Χρήστο;''
 Πάλεψες πάρα πολύ για αυτό το Αντίο έτσι;''
Η φάτσα του γέμισε απογοήτευση.
''Έλα σόρρυ,σόρρυ δεν το εννοούσα.Οκ,σόρρυ.
Ευχαριστώ''
''Ορίστε;''
''Σε ευχαριστώ
για σένα
για μένα
για μας.
Για ότι δεν περάσαμε''
''Και δεν θα περάσουμε''

Το μούδιασμα επανήλθε.Το μούδιασμα με παρέλυσε και πάλι το σώμα μου
τους ώμους μου.
''Τι εννοείς;''
''Ο πραγματικός έρωτας ταυτίζεται,με το ανεκπλήρωτο,βρε στο είπα
Βρε στο είχα πει.Δεν ήταν απλά μια ρήση μου,για να στο παίξω,ξέρω γω
Και να στο παίξω τι βασικά;
Απλά έβγαζα την ψυχή μου''
''Τόσες προσπάθειες,τόσο κλάμα,τόσο κατάθλιψη,για το τι ρε συ Χρήστο;
Από εγωισμό;Μην σου πούμε οτι δεν προσπάθησες;
Γιάτι δεν έμενες σπίτι σου,ρε παιδάκι μου;ΓΙΑΤΙ;''

Ήταν πάντα τόσο εκφραστικός.Το πρόσωπο του,μπορούσε να σου πεί
τα πάντα.Αλλά τώρα στεκόταν απλά εκεί.Κάποτε μιλούσε για μια φυσική καταστροφή
Κάτι που θα ζούσαμε μαζί.Κάτι που το περνάγαμε μάζι,είχε γράψει και κάτι ποιήματα
Αχ,τόσο ερωτικά,ρομαντικά σε επίπεδο διαστροφής
''Την πέρασες μόνος σου ε;
Την καταστροφή.Την πέρασες μόνος σου ε;''
Και τότε ήρθε το πιο όμορφο χαμόγελο του,γαμώ το σπίτι μου
Το πιο όμορφο χαμόγελο,που είχε σκάσει πότε
Σχεδόν κρυβόταν από τα μαλλία,που είχε ξελύσει.Λίγο μετά
αφού είχε σβήσει το τσιγάρο.
Άνοιξε την μπύρα του στο παγκάκι.Ήπιε μια καλή γουλιά.
Ποτέ δεν του άρεσε πολύ η μπύρα.
Έβγαλε κάτι ψηλά από την τσέπη του και αγόρασε μια ομπρέλα από εναν πλανώδιο
Την άφησε δίπλα μου,για να μπορέσω να γυρίσω σπίτι μου
Τα σύννεφα κατάμαυρα και αυτό έκανε την συνάντηση μας πιο αστεία.
Τόσο δραματική.Τόσο αστειά ρε γαμώτο.
Σηκώθηκε.
''Μακάρι να έκανες τις σωστές ερωτήσεις
 Πήγαινε σπίτι σου
 Να προσέχεις''
Τότε άφησε ενα φιλί ελάχιστα χιλιοστά από τα χείλη μου
κάπου στα ζυγωματικά μου,τα οποία για ώρα χάζευε
στην πρώτη μας συνάντηση
Ανατρίχιασα













Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου