Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Μακαρόνια για εργένιδες Μερος 2ο


Ξύπνησα σε έναν καναπέ,αρκετά βολικό.Υπήρχε ένας μόνιμος θόρυβος απορροφητήρα να βαράει στα αυτιά μου και κάπου να ακούγεται ελάχιστα ένα γνωστό κομμάτι από ΔΠΘ.
Δυσκολεύτηκα να ανοίξω τα μάτια μου,είχα ξεχάσει τους φακούς επαφής και είχαν ψηλοξεραθεί.
Με δυσκολία άνοιξα σιγά σιγά τα μάτια μου και αντίκρισα μια πολύ όμορφη και γνωστή πλάτη και ένα ιδιαίτερα καλλίγραμμο σώμα.Δυσκολεύτηκα να το πιστέψω,αλλά ήμουνα σπίτι της.
Πριν μερικές ώρες ήμουν λιπόθυμος σε ενα πεζόδρομο και αναρωτιόμουν αν θα την ξαναέβλεπα ή θα με μάζευαν και τώρα ήμουν σπίτι της,την έβλεπα να μαγειρεύει.

''Καλημέρα''
''Καλημέρα,μην σηκώνεσαι,κάτσε να ξεκουραστείς.''
''Γιατί έχει αίματα στον καναπέ''
''Είναι δικά σου βλακάκο.Σε είχαν χτυπήσει και σε είχαν παρατήσει κάπου στην Δερβενίων
Σε πόνεσαν πολύ γλυκούλη μου;;''
''Δεν με βάρεσαν,λιποθύμησα''
''χαχαχαχαχα''
Την έπιασε νευρικό.Ένιωθα τέρμα βλάκας,οπότε την κοίταζα με βλέμμα -Εντάξει,τελείωσες;-
''Εντάξει τότε''
Έκλεισε με την παλάμη της τα μάτια μου
''Κάνε α''
''Καραμέλα κανέλαα
Που τις βρήκες;;''
''Στο Μοναστηράκι''

Χμμμ...γύρισε στην κουζίνα
''Τι μαγειρεύεις;''
''Μακαρόνια''
''όχι άλλα μακαρόνια''
''χαχαχα σκάσε ρε βλάκα κρέπες κάνω''
Ξαφνικά μούδιασα,όλα ήταν υπέροχα.Τα πράγματα πήγαιναν τέλεια παραδόξως
Ειδικά,όταν είδα ένα βιβλίο του Κροπότκιν στο τραπεζάκι του σαλονιού.
Το κοίταγα με ενθουσιασμό
με κοίταξε
''Χαχαχαχα,καλά μην χαίρεσαι και τόσο.Μαρξ uber alles''
Ναι,οκ δεν πτοήθηκα.
Ήμουν αρκετά ενθουσιασμένος.

Μου σέρβιρε μια κρέπα και δυο παγωμένες σοκολάτες,ήξερε οτι λάτρευα την παγωμένη σοκολάτα
"Χρόνια πολλά γλυκούλη
Σαν σήμερα μερικά χρόνια γεννήθηκες''
''Και πριν 200 περίπου την ίδια μέρα ο Μπακούνιν''
''Εεεεε ναι οκ συμφωνώ.
Στην υγιειά σας λοιπόν'' (πρακτικά μόνο στην δική μου)
έφαγα μια δαγκωνιά. Δεν είχα προλάβει να καταπιώ και εκείνη με φίλησε.
αχ ήταν το πιο γλυκό φιλί της,άσχετα με την μερέντα της κρέπας.
Σηκώθηκε και πήγε να φτιάξει μια και για εκείνη

''Και πως βρέθηκα εδώ;''
''Ααα σε βρήκαν ο Κώστας και ο Μιχάλης''
Η μπουκιά κρέπας,είχε καθίσει στο λαιμό μου.Ήθελε να με σκοτώσει.Φώναζε στον ισοφάγο μου
-αρκετά χάρηκες-.Πράγματι μέχρι πριν λίγο όλα πήγαιναν μια χαρά.
''Ααα και με βοήθησαν ε;'',είπα κρύβοντας το αλλόκοτο συναίσθημα,που ένιωθα
''Λέγεται αλληλεγγύη Χρήστο.Θα μπορούσες,δεν ξέρω και εγώ τι να είχες πάθει.
Ααα ναι θα έρθουν σε λίγο από εδώ''
Γκλιν,ο πιο απειλητικός ήχος,που είχα ακούσει ποτέ από το κουδούνι της.
''Αυτοί θα'ναι.Ανοίγεις λίγο;''
''Όχι;;;;''
''Ξεκόλλα,πριν λίγο σε σώσαν .Δεν έχεις ιδέα τι συναίβει εχθές στα Εξάρχεια.Κάηκαν τα πάντα''
''Ναι ναι οκ οκ θα ανοίξω''

Πάτησα διστακτικά το κουμπί.Ανέβηκαν τις σκάλες.Είχαν φέρει και την Χλόη μαζί τους. Ήταν η πιο όμορφη στην παράταξη τους αγαθή κοπέλα,σχεδόν αδυναμία μου.
Μπήκαν ένας ένας μέσα,τους χαιρέτησα ψηλό-αδιάφορα
''Γειά σου Χλόη,τι κάνεις;;;;''
''Εγώ καλά είμαι ρε Χρήστο,εσύ;;Σε χτύπησαν;''
''Πέντε γκλοπιές έφαγε ο τίγρης και είναι ακόμα όρθιος''πετάχτηκε από την κουζίνα.
''Ευχαριστώ για την ειρωνεία καλό μου
''Ναι,εντάξει καλά είμαι'',είπα αποφεύγοντας τις λοιπές λεπτομέρειες
''Χρήστο τι ήθελες να πεις στα παιδιά''μου είπε υπενθυμίζοντας μου ότι έπρεπε να πω ευχαριστώ για την βοήθεια.
Δεν ήταν οτι δεν τους πάω και ιδεολογικά δεν είχαμε κάποια τρελή κόντρα,αλλά να δεν ταιριάζαμε.

''Ευχαριστώ πολύ παιδιά,εκτιμώ οτι κάνατε''
''Να'σαι καλά'',είπε ο Μιχάλης
θα τον χτύπαγα ελαφρά στον ώμο αλλά παρατήρησα οτι φόραγε στο αριστερό του χέρι  γύψο,κάτι για το οποίο αδιαφόρησα όταν τους υποδέχτηκα στο σπίτι.
''Οοο περαστικά.Πως το χτύπησες;Είσαι και αριστερόχειρας ε;''
''Εχθές μωρέ μέσα στο χαμό,έπεσα από ενα τοιχάκι
Ναι είμαι.Μπορείς να μου στρίψεις ενα τσιγάρο;''
''Θα σου μάθω να στρίβεις το ίδιο καλά και με το δεξί σου χέρι''


 αυτό το πολιτικό αστείο-παρωδία αποτέλεσε την αρχή μια καλής φιλίας

γεμάτη συγκρούσεις....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου