Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Οι πιο γλυκοί λεμούριοι έχουν ψυχολογικά

Ο Νίκος κι ο Πάνος είχαν γίνει οι καλύτεροι φίλοι πλέον.Βέβαια η φλόγα της φιλίας τους,δεν μπορούσε να τους ζεστάνει αυτόν τον τρομακτικά παγερό χειμώνα.
-Δύο χρόνια πριν με τον Σύριζα τουλάχιστον,μπορούσαμε να πάρουμε πετρέλαιο.
Βέβαια τότε δεν έμενα και σε σπίτι υπό διάλυση.
Έλεγε ο Νίκος,αγχωμένος,για την οικονομική τους κατάσταση.

Ήταν 27 Δεκέμβρη του 2017 και ο Νίκος ήταν άνεργος ακόμα από τα τέλη του 15.Ότι τρώγαν τα έπαιρνε ο Πάνος από κανένα συσσίτιο και ο Νίκος αν πήγαινε σε κανένα στέκι αστέγων.Βέβαια στα στέκια αυτά απαγορευόταν η είσοδος στον Πάνο,οπότε ο Νίκος έπρεπε να κρύβει και να μεταφέρει φαγητό μέσα στις τσέπες,από το χιλιοτρυπημένο σακάκι του.
Ο Πάνος είναι ένας λεμούριος,βασιλικής καταγωγής,αλλά τον εξόρισαν,για τις ριζοσπαστικές του ιδέες.Τον είχαν μεταφέρει ως είδος προς εξαφάνιση,στο Αττικό πάρκο.Το είχε σκάσει από τον ζωολογικό κήπο στην μεγάλη γενική απεργία,το Μάρτιο του 16.Έτσι εδώ και 10 μήνες ζούσε στο υπόγειο του λούμπεν φίλου του,στη Ζωγράφου.Παρά την σύντομη διαμονή είχε μάθει πολύ καλά τα ελληνικά.Άραζαν Αμπελόκηπους και Κυψέλη και σνόμπαραν τα Εξάρχεια φανερά.
"Η πλατεία έχει πια παρακμάσει έλεγαν ",έλεγαν.
Μια νύχτα,που δεν έβρισκαν τίποτα να φάνε και δεν τους έφταναν,για να παραγγείλουν,είπαν να πάνε μετά από πολύ καιρό,για μια μπύρα στην πλατεία.
Φτάνοντας,βρήκαν κάτι παλιούς γνωστούς του Νίκου.

-Νίκοο,χρόνια και ζαμάνια
-εεε ναι
 γειά ρε Στράτο.
-Ποιός ο φίλος σου;
-Πάνος χάρηκα
-και είίίσαι;;;
-Λεμούριος
-αααα,από την Μαγαδασκάρη ή Μαδαγασκάρη,κάπως έτσι.
-ναι, Μαδαγασκάρη
-Το είδος σου,είναι από τα πιο γλυκά θηλαστικά
-Τα παιδικά της Μαδαγασκάρης,σας είπαν ψέματα.
-Πως είναι τα πράγματα εκεί;
-Πόλεμος!Τα πράγματα εκεί είναι πόλεμος,εγώ είμαι εδώ εξόριστος.
Ο Πάνος απέκρυψε όμως την βασιλική καταγωγή του.Πως να αποκάλυπτε μέσα στα Εξάρχεια,ότι ο πατέρας του είναι ένας από τους χειρότερους φασίστες πολιτικούς,που γνώρισε ποτέ η Μαδαγασκάρη-Μαγαδασκάρη;;Οκ να,είμαστε οι επιλογές μας και όχι αυτές των γωνιών μας,αλλά ναι η κατανόηση αυτού απαιτεί και ανοιχτό μυαλό.
-Εεεε,έτσι είναι η μοίρα εμάς των προλετάριων.Μην αγχώνεσαι φίλε,όλα θα φτιάξουν.Σίγουρα θα λείπεις στους δικούς σου.
Την ενοχλητική αυτή για τον Πάνο συζήτηση διέκοψε ενα γκαζάκι,που έσκασε από την κρεπερί στην γωνία.Τα βλέμματα όλα στράφηκαν στον ιδιοκτήτη.Εκείνος άβολα όπως ένιωθε με 400 βλέμματα πάνω του ζήτησε συγνώμη.
Ίσως ήταν το πρώτο γκαζάκι,που έσκασε όντως κατά λάθος,στα  Εξάρχεια,βέβαια αυτό δεν σήμαινε τίποτα για τους ασφαλίτες,που αλώνιζαν εκείνη την ώρα στην πλατεία.Έτσι μέσα σε μόλις 10 λεπτά η πλατεία ήταν περικυκλωμένη από ΜΑΤ.Πλέον οι ομάδες καταστολής,δεν είναι τόσο φλώρικες!

"Για αυτό δεν γουστάρω τα Εξάρχεια γαμώτο",είπε ο Νίκος καθώς έτρεχαν στην Τσαμαδού.
-Νίκο;;;Έχω να σου πω κάτι.
-Είναι επείγον;
-Απλά θέλω να το βγάλω από μέσα μου.
-οκεικ,γουατέβερ
-Ρε παιδί μου,κοίτα...
το είδος μου στην Μαδαγασκάρη πλέον δεν βρίσκεται υπό εξαφάνιση,εξαιτίας της δράσης του ανθρώπου.
-λολ
Αλλά για τι;;;
-Ο πατέρας μου,είναι ο Lemuriformes Strepsirrhini ο 2ος της σειράς του ονόματος του,ο μεγαλύτερος φασίστας,που γνώρισε ποτέ η τάξη των πρωτευόντων Μαδαγασκάρης.
Ο Νίκος ξαφνικά σταμάτησε,είχε ήδη ασπρίσει.
-Δηλαδή μου λες ότι ο πατέρας σου,είναι ενας τρελός δικτάτορας,που καθαρίζει τις μάζες και τις χαμηλές εργατικές τάξεις Λεμουρίων,αλλά και όλων των υπόλοιπων πρωτευόντων θηλαστικών της χώρας σου.
-Έλα ρε μην φρικάρεις.Έπρεπε να στο είχα πει,το ξέρω απλά φοβόμουν αυτό φοβόμουν ρεσυ.
Είπε και πήγε και τον κοίταξε κάτω από τα πόδια του με το γλυκό βλέμμα,που μόνο οι λεμούριοι ξέρουν να κάνουν.
-Φύγε μακρυά μου,δεν έχει σημασία
είπε ο Νίκος και τον απομάκρυνε από κοντά του με μια σπρωξιά με το πόδι του.
-Φύγε από κοντά μου.
Ο Πάνος ήξερε ότι δεν είχε κάτι να πεί

Έτσι οι μέρες των Χριστουγέννων τους βρήκαν χώρια και ναι δεν είχαν ανάγκη από αυτές.Οι προλετάριοι δεν χρειάζονται ηλίθιες μικροαστικές γιορτές,για να περάσουν καλά,μα είχε κρύο.Και το κρύο,η πείνα και η έλλειψη παρέας,τους έφεραν κατάθλιψη.
"Πως μπόρεσε να μου το κάνει αυτό;;;;",είπε ο Νίκος.
Προσποιήθηκε οτι αδιαφορούσε και είπε να βγεί μαι βόλτα,για μια μπύρα.
Καθώς στεκόταν με την μπύρα του και κοιτούσε μια βιτρίνα H&M και αναρωτιόταν
"Γιατί όλα να συμβαίνουν σε αυτόν"
"Γιατί μας ρίχνει όλους ο καπιταλισμός"
"Γιατί ενώ σιχαίνεται τόσο πολύ αυτή την βιτρίνα,νιώθει άσχημα να της βάλει φωτιά"
"και γιατί η ηθική του να εμπλέκεται με αυτή του χριστιανισμού ενώ έκανε τόσο κόπο να την αποχωριστεί"
Ξαφνικά ακούει μια παιδική φωνή,που μόλις είχε βγεί από την πολυεθνική αυτή επιχείρηση να λέει
"Μαμά κοίτα μια μεγάλη γάτα.Οχχ μια αλεπού"
Το βλέμμα του εκτινάχτηκε και σκάναρε το χώρο με κάθε λεπτομέρια
ήξερε ότι αυτό,που η ανίδεη κόρη μικροαστών,πέρασε για γάτα,ήταν ο λεμούριος του
και όταν έλεγε του,δεν εννοούσε κτητικά.Ήταν ο καλός του φίλος Πάνος.
Πήρε μια βαθειά ανάσα και συνέχισε να κατεβαίνειτην Ερμού.
"Σιχαίνομαι το Μοναστηράκι,τον καπιταλισμό,τους μικροαστούς,τα Χριστούγεννα.αχχ και την μοναξιά"
Θα πήγαινε στο λουκούμι,για άλλη μια μπύρα και την συντροφιά κάποιου,κατά προτίμηση κοπέλας.
Την είχε πατήσει πολλές φορές εκεί.Την είχε πέσει σε πολλές λεσβίες και πλέον φοβόταν να μιλήσει σε θηλυκό εκεί μέσα.
Κάθισε στην μπάρα,πήρε μια μπύρα,έφαγε τα ξυροκάρπια του.Κοιτώντας γύρω του,διέκρινε την πιο όμορφη κοπέλα,που είχε δει.Την είχε ξανασυναντήσει μερικές φορές,όχι εκεί.Εκείνη δεν σίχναζε εκει.
Είχε ακούσει για την πιο γλυκιά και ευγενική προλετάρια και αυτή στεκόταν εκεί.
"Πώς,πώς θα της μιλήσω;;;"
Τότε μπήκε το Love will tear us apart από Joy Division και φαινόταν να το διασκέδαζε,όπως και ο ίδιος.
"αυτό είναι θα πάω να της μιλήσω για τους Joy Division.Είχε δει την ταινία control για τον Ian Curtis,πριν λίγες μόλις εβδομάδες,με τον Πάνο,κάτι θα είχε συγκρατήσει,δεν μπορεί.
"Έλα μια απόφαση είναι"
-Μην το κάνεις
Ήταν ο Πάνος,δίπλα του.
-Κακή ιδέα,θα το καταλάβει,ότι πας για να πιάσεις κουβέντα
-Αγαπημένε μου λεμούριε συγνώμη
-Θα συζητήσουμε τα δικά μας αργότερα,Νικολάκη.Ξέρω ότι σ'αρέσει.
Πήγαινε.Ρώτα την αν,έχει παρέα.Αν όχι,πες της να πάτε,μια βόλτα έξω.
I got your back,man.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου