Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

τηλεόραση απ'τη ταράτσα

Τα μάτια του Σκοτ ήταν κατακόκκινα. Ήταν για ώρες απορροφημένος από την τηλεόραση.
Όχι οτι είχε και κάτι καλύτερο να ασχοληθεί. Κάθε φορά που χανόταν τόσο πολύ σε αυτό το μαγικό "χαζοκούτι"όπως το λέγε η μάνα του, την θυμόταν να τον πιάνει κάτι βραδιά να βλέπει κρυφά τα μεσάνυχτα και να τον βαράει για ώρα. Τότε γύρναγε και ο πατέρας του από τον "απογευματινό του περίπατο"μονίμως μεθυσμένος και βλέποντας τους όρθιους
έδερνε  πρώτα τον μικρό και έπειτα έκλεινε την μάνα στο δωμάτιο και έκανε τα ίδια.
Ούρλιαζε "Δεν σκίζομαι εγώ όλη μέρα στη δουλειά για να κάνετε εσείς εδώ ότι γουστάρετε
Θα ακολουθείτε το οράριο, που σας λέω εγώ" και από τις φωνές και την ταραχή, πετάγονταν φλέβες δίπλα στα μάτια του.
Βέβαια, παρά τον γεμάτο μισθό, που ο πατέρας έπαιρνε η οικογένεια ζούσε πενιχρά, καθώς όλα τα λεφτά πήγαιναν σε Σκοτσέζικο whiskey, που η παμπ της γειτονιάς έφερνε και Αμερικάνικα τσιγάρα, γιατί λέγαν ότι ήταν καλύτερα και προκαλούσαν λιγότερο βήχα.
Μετά την επίσκεψη στη παμπ, γινόταν σχεδόν καθημερινά κι από μια περιπέτεια στο σπίτι.
Μια φορά μάλιστα η μάνα του ανάμεσα στα ουρλιαχτά και τις τσιρίδες, καθώς την έσερνε, ψιθύρισε στο αυτί του Σκοτ,"Μην γίνεις ποτέ έτσι".
Ίσως να πίστευε ότι δεν θα έβγαινε ποτέ από αυτό το δωμάτιο. Αυτό δεν συνέβη.
Όχι εκείνη την ημέρα. Αλλά πολλά πολλά χρόνια μετά.
Ο Σκοτ ήταν ήδη αρκετά μεγάλος και αρκετά μακρυά,για να ήταν παρών.
Πριν ο Σκοτ σταματήσει να χαμογελάει και οι γείτονες αρχίσουν να αναφέρονται σε αυτόν ως 'Αυτός' ή ο 'Τρελός' και το παντοπωλείο σταματήσει να του δίνει ενέχυρο το τσάι και και το ψωμί, γιατί ποτέ δεν είχε αρκετά λεφτά, όταν έκλεινε την τηλεόραση, για να πάει για ύπνο, χαμογέλαγε και έλεγε "Δεν είναι χαζοκούτι, ανάλογα την χρήση, που του κάνεις".
Πείθοντας τον εαυτό του, ότι δεν κάνει την χειρότερη χρήση της, ενώ την έκανε και ότι όλα στη ζωή του ήταν σε μια όμορφη σειρά.

Τον λαβύρινθο σκέψεων διέκοψε ο ήχος από το τσαγερό και ο σχολιαστής του αγώνα,
φώναξε "Η Oxford United νικάει την  Swindon Town,για άλλη μια φορά".
Έτρεξε να κλείσει τη φωτιά.Έβαλε βιαστικά το τσάι στο ποτήρι του και γύρισε και πάλι στο σαλόνι.
"Τα επεισόδια μεταξύ των οπαδών,πέρνουν μεγάλες διαστάσεις εντός και εκτός του γηπέδου αστυνομία προστάζει στους κατοίκους στη γύρω περιοχή να μείνουν μες τα σπίτια τους"συνέχισε γεμάτος ενθουσιασμό, για τον αγώνα και σχεδόν παγερά αδιάφορος για τα επεισόδεια,ο σχολιαστής.

Ο Σκότ έκλεισε την τηλεόραση με ενα συναίσθημα ικανοποίησης την τηλεόραση του και μαζί με το τσαγερό του και το ποτήρι του, έσυρε τον ογκόλιθο σκέψεων και την βαβούρα του εγκεφάλου του,μέχρι την ταράτσα της μικρής ετοιμόρροπης μονοκατοικίας του.
Ακούμπησε το πράγματα στο τραπεζάκι του,κάθησε στην αναπαυτική πολυθρόνα, όπου πριν καιρό είχε αφήσει εκεί και κοίταξε τον ουρανό.Κόντευε να νυχτώσει, αλλά υπήρχε ακόμα ενα απαλό κόκκινο στον ουρανό, πίσω από τα σύννεφα.Έσυρε την καρέκλα πιο κοντά στα κάγκελα, άπλωσε τα πόδια του και περίμενε.
Λίγη ώρα αργότερα δύο στρατιές οπαδών εμφανίστηκαν, έβγαλαν τις κουκούλες τους,οι περισσότεροι και απελευθέρωσαν τα γεμάτα οργή πρόσωπα τους.Όπλισμενοι με ρόπαλα και αλυσίδες.Έτοιμοι να πολεμήσουν, για την τιμή της ομάδας τους.
Πρώτοι ξεκίνησαν τις βρισιές και τις απειλές οι ηττημένοι και έπειτα ακολούθησαν με ακόμα πιο βαριές απειλές οι αντίπαλοι.Απειλές,που δεν άργησαν να γίνουν πράξη, όταν ο αρχηγός των πρώτων έφτυσε προς το μέρος των άλλων.
Τότε και τα δύο πλήθη όρμισαν τα ένα στο άλλο.Φαλακροί και κουκουλωμένοι νεαροί άρχισαν να κοπανιούνται μεταξύ τους.Το αίμα δεν άργησε να πέσει στο χώμα της μικρής αλάνας. Ένας βρέθηκε πνιγμένος από την αλυσίδα των "νικητών".Άλλος πλήρωσε την νίκη της ομάδας του,χάνοντας όλα του τα δόντια,αλλά και τα περισσότερα χαρακτηριστικά του προσώπου του,που είχαν καλυφθεί με αίμα,αφού ο αντίπαλος του τον είχε κοπανήσει επαναλληλημένα σε ενα πέτρινο τοιχακι,ύστερα από την ανταλλαγή πολλών γροθιών και κλοτσιών.

Ο Σκότ στεκόταν εκεί στην ταράτσα αμέτοχος, έπινε την μια γουλιά τσάι,μετά την άλλη,καθώς έβλεπε το αίμα να ρέει και να κάνει λιμνούλες μέσα στις λακκούβες με τα νερά της πρωινής βροχής.


                                        Φωτογραφία:Chris Athanasiou,London 2016

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου