Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Μπαλόνια Πέφτουνε (Κεφάλαιο 1,2)

Κεφάλαιο 1: Η Άφιξη
Το Σύνταγμα τα Χριστούγεννα είναι τόπος συσσώρευσης μικροαστών και αυτό το ξέραν όλοι έμψυχοι και άψυχοι. "Σας άρεσε το σόου παιδια" φώναζαν κάτι ζογκλέρ,τελειώνοντας τα τρικ τους. Ξαφνικά ακούστηκε μια τσιρίδα και ακολούθησε ενα παράπονο πολλών ντεσιμπέλ -Μπαμπά το μπαλόνι μου -Γιατί το άφησες;Δεν σου είπα να το κρατάς σφιχτά; -Μονό του έφυγε,άρχισε μονο του να τινάσσεται. -Δεν σου χω πει να μην λες ψέματα;Τα μπαλόνια δεν κουνιούνται από μονά τους. Νταξει,θα πάρουμε άλλο ησύχασε -Μα δεν το άφησααα. -Μην το συνεχίζεις -Μα -Μίλησα. Ενα αγοράκι πιο παράμερα βλέποντας το μπαλόνι να φεύγει και από ζήλια χάρηκε,γιατί ο δικός του μπαμπάς θεωρούσε σαχλαμάρα να του αγοράσει κάτι τέτοιο αφού θα το βαρεθεί και θα το αφήσει,γύρισε στον μπαμπά του και ρώτησε -Μπαμπά γιατί πετάνε τα μπαλόνια; -Δεν πετάνε παιδί μου έχουν μέσα ενα αέριο που λέγεται ήλιον που τα κρατάει ψηλα. -Εε αρα πετάνε. Και που πανε; -Δεν πάνε κάπου,σκάνε πολύ νωρίς νωρίς,λίγο ύστερα αφού τα χάσεις από το μάτι σου.
-Που το ξέρουμε αφού δεν τα βλέπουμε
-Τέρμα οι ερωτήσεις,μ ζάλισες.Πάμε για μαλλί της γριάς  -Ναιι

Το τυχερό αυτό μπαλόνι κατάφερε να φτάσει ως την στρατόσφαιρα,σε μόλις 6 ώρες.Εκεί είχε συμβούλιο η Συνομοσπονδία Μπαλονιών ΒΝΤ.Το μπαλόνι,με το όνομα Λίνα,δεν έχασε χρόνο,άρχισε να μιλάει και να οργανώνει τα συντρόφια,αλλά κυρίως τις συντρόφισσες -Βρισκόμαστε στην μέση ενος ταξικού πολέμου,ο οποίος ξεπερνάω τα όρια της Ελλάδας και της Ευρώπης. Κατασκευαζόμαστε και χρησιμοποιούμαστε από αστούς και τα τσιράκια τους,το πάτημα του φασισμού και κάθε άλλου ταξικού σκατού.Έχουμε όμως ένα καλό,μπορούμε να χειριστούμε προς όφελος μας την βαρύτητα.Εγώ λοιπόν προτείνω να γυρίσουμε πίσω στη Γή και να βοηθήσουμε το κίνημα να τελειώνει μια ώρα νωρίτερα με τους βρωμοαστούς. -Η πρόταση σου σεβαστή συντρόφισσα,θα περάσει από ψηφοφορία. Έπειτα από 3 ώρες ψηφοφορία,το αποτέλεσμα βγήκε θριαμβευτικά νικηφόρο,για την πρόταση της Λίνας.Θα κατέβαιναν στη Γή,για ένα ταξικό ξεσκαρτάρισμα.Έτσι άρχισαν να καταστρώνουν το έγκλημα.


Κεφάλαιο 2: Φιρστ Μπλαντ Η δεύτερη συνέλευση πραγματοποιήθηκε το ίδιο βράδυ.Τον λόγο τώρα πήρε το μπαλόνι Ντόρα,το όνομα του οποίου προερχόταν στην αναπαράσταση της Ντορας της μικρής εξερευνήτριας,την οποία και κουβαλούσε.

-Την προηγούμενη Πέμπτη,αγοράστηκα από ενα κοριτσάκι ηλικίας 6 ετών,το οποίο είχε βγεί βόλτα στην Κηφισιά,με τον μεγαλύτερο κατά 16 χρόνια αδερφό της,γιος πλούσιου βιομηχάνου και φασίστα ,ο οποίος επειδή δεν ήθελε να χαλάσει το 50ευρω που είχε στην τσέπη του έκλεψε,όλο το ποτηράκι με τα νομίσματα ενός άστεγου,που κοιμόταν,για να αγοράσει εισιτήριο στον ηλεκτρικό να πάει Μαρούσι και όπου μένει. Φτάνοντας σπίτι τους,ο μπιγκ μπράδερ επέμενε να καταπιεί το ήλιον μου και να κάνει περίεργες φωνές.Η αδερφή του είπε όχι,τσακώθηκαν και κάπως έτσι κατέλλειξα εγώ εδώ.
-Καλή για πρώτη περίπτωση,συντρόφισσα Ντόρα.Προτείνω να με γεμίσετε με δηλητηριώδες αέριο και να με πάτε σε αυτό το σπίτι.Ο μεγάλος αδερφός,θα προσπαθήσει και πάλι να καταπιεί το αέριο,μόνο που θα είναι και η τελευταία του φορά -Θα θυσιαστείς για το αγώνα συντρόφισσα Λιάνα;;; είπαν ο Μπομπ και ο Πάτρικ με μία φωνή -Είναι ταξικό το ζήτημα παλικαράδες.Σε αυτό τον αγώνα θα έχουμε πολλές απώλειες.

Έτσι και έγινε λοιπόν.Η Λιάνα γέμισε με δηλητήριο και παραδόθηκε στο μικρό κοριτσάκι στα Βόρεια Προάστια.Μέσα σε 1 μόλις ώρα ο αδερφός της βρισκόταν νεκρός.Γιορτινό κλίμα στην στρατόσφαιρα. Η δεύτερη επίθεση θα γινόταν σε ένα αεροπλάνο,που ερχόταν από το Ντουμπάι με τελικό προορισμό Αθήνα.Μετέφερε πλούσιους πετρελαιοεπιχηρηματίες,οι οποίοι θα κάναν συμφωνία με την μαφία στην Αθήνα και με λοιπούς κεφαλαιοκράτες.Ήταν μια επιχείρηση δύσκολη και επικίνδυνη.Αν κάτι πήγαινε στραβά,η Συνομοσπονδία,θα έχανε σημαντικό αριθμό μπαλονιών-ανταρτών.Η επιχείρηση πέτυχε,υπήρξαν όμως πολλά θύματα.Τα μπαλόνια προσπάθησαν να εμποδίσουν τον πιλότο,εις μάτην όμως έτσι ο Μπομπ και ο Πάτρικ τρύπωσαν μες τους έλικες των μηχανών.
Το αεροπλάνο έπεσε παρά τις προσπάθειες του οδηγού.Παρόλα αυτά πίσω στην στρατόσφαιρα στη Συνομοσπονδία επικρατούσε πένθος,για το χαμό των συντρόφων.
"Χάνουμε πολλά αδέρφια",είπε η Ντορα με δάκρυα στα μάτια.
"Θα πρέπει να το οργανώσουμε καλύτερα,να βρούμε ενα όραμα για τον αγώνα μας",συμπλήρωσε ενα πράσινο μπαλόνι που καθόταν λίγο πιο αριστερά της,εμφανώς επηρεασμένο από τον σοσιαλισμό,έχοντας ζήσει αρκετά,στα 80τιζ.
-Άσε τα πασοκτζίδικα γέρο,εδώ κάνουμε επανάσταση. -Ποίον είπες γέρο ρε νιάναρο; Έτσι ξεκίνησε μια διαμάχη,με αποτέλεσμα την αποχώρηση του γεροπασόκου και της κλίκας του. -Τι θα κάνουμε ρε παιδιά;;;Λιγοστεύουμε το καταλαβαίνετε;;Δεν έχουμε ούτε αγωνιστές,ούτε πόρους! -Ας ηρεμήσουμε και ας καλέσουμε πάλι συμβούλιο αύριο.Σύμφωνοι;;; -ΣΥΜΦΩΝΟΙ απάντησαν όσοι είχαν απομείνει με μια φωνή!

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Οι πιο γλυκοί λεμούριοι έχουν ψυχολογικά

Ο Νίκος κι ο Πάνος είχαν γίνει οι καλύτεροι φίλοι πλέον.Βέβαια η φλόγα της φιλίας τους,δεν μπορούσε να τους ζεστάνει αυτόν τον τρομακτικά παγερό χειμώνα.
-Δύο χρόνια πριν με τον Σύριζα τουλάχιστον,μπορούσαμε να πάρουμε πετρέλαιο.
Βέβαια τότε δεν έμενα και σε σπίτι υπό διάλυση.
Έλεγε ο Νίκος,αγχωμένος,για την οικονομική τους κατάσταση.

Ήταν 27 Δεκέμβρη του 2017 και ο Νίκος ήταν άνεργος ακόμα από τα τέλη του 15.Ότι τρώγαν τα έπαιρνε ο Πάνος από κανένα συσσίτιο και ο Νίκος αν πήγαινε σε κανένα στέκι αστέγων.Βέβαια στα στέκια αυτά απαγορευόταν η είσοδος στον Πάνο,οπότε ο Νίκος έπρεπε να κρύβει και να μεταφέρει φαγητό μέσα στις τσέπες,από το χιλιοτρυπημένο σακάκι του.
Ο Πάνος είναι ένας λεμούριος,βασιλικής καταγωγής,αλλά τον εξόρισαν,για τις ριζοσπαστικές του ιδέες.Τον είχαν μεταφέρει ως είδος προς εξαφάνιση,στο Αττικό πάρκο.Το είχε σκάσει από τον ζωολογικό κήπο στην μεγάλη γενική απεργία,το Μάρτιο του 16.Έτσι εδώ και 10 μήνες ζούσε στο υπόγειο του λούμπεν φίλου του,στη Ζωγράφου.Παρά την σύντομη διαμονή είχε μάθει πολύ καλά τα ελληνικά.Άραζαν Αμπελόκηπους και Κυψέλη και σνόμπαραν τα Εξάρχεια φανερά.
"Η πλατεία έχει πια παρακμάσει έλεγαν ",έλεγαν.
Μια νύχτα,που δεν έβρισκαν τίποτα να φάνε και δεν τους έφταναν,για να παραγγείλουν,είπαν να πάνε μετά από πολύ καιρό,για μια μπύρα στην πλατεία.
Φτάνοντας,βρήκαν κάτι παλιούς γνωστούς του Νίκου.

-Νίκοο,χρόνια και ζαμάνια
-εεε ναι
 γειά ρε Στράτο.
-Ποιός ο φίλος σου;
-Πάνος χάρηκα
-και είίίσαι;;;
-Λεμούριος
-αααα,από την Μαγαδασκάρη ή Μαδαγασκάρη,κάπως έτσι.
-ναι, Μαδαγασκάρη
-Το είδος σου,είναι από τα πιο γλυκά θηλαστικά
-Τα παιδικά της Μαδαγασκάρης,σας είπαν ψέματα.
-Πως είναι τα πράγματα εκεί;
-Πόλεμος!Τα πράγματα εκεί είναι πόλεμος,εγώ είμαι εδώ εξόριστος.
Ο Πάνος απέκρυψε όμως την βασιλική καταγωγή του.Πως να αποκάλυπτε μέσα στα Εξάρχεια,ότι ο πατέρας του είναι ένας από τους χειρότερους φασίστες πολιτικούς,που γνώρισε ποτέ η Μαδαγασκάρη-Μαγαδασκάρη;;Οκ να,είμαστε οι επιλογές μας και όχι αυτές των γωνιών μας,αλλά ναι η κατανόηση αυτού απαιτεί και ανοιχτό μυαλό.
-Εεεε,έτσι είναι η μοίρα εμάς των προλετάριων.Μην αγχώνεσαι φίλε,όλα θα φτιάξουν.Σίγουρα θα λείπεις στους δικούς σου.
Την ενοχλητική αυτή για τον Πάνο συζήτηση διέκοψε ενα γκαζάκι,που έσκασε από την κρεπερί στην γωνία.Τα βλέμματα όλα στράφηκαν στον ιδιοκτήτη.Εκείνος άβολα όπως ένιωθε με 400 βλέμματα πάνω του ζήτησε συγνώμη.
Ίσως ήταν το πρώτο γκαζάκι,που έσκασε όντως κατά λάθος,στα  Εξάρχεια,βέβαια αυτό δεν σήμαινε τίποτα για τους ασφαλίτες,που αλώνιζαν εκείνη την ώρα στην πλατεία.Έτσι μέσα σε μόλις 10 λεπτά η πλατεία ήταν περικυκλωμένη από ΜΑΤ.Πλέον οι ομάδες καταστολής,δεν είναι τόσο φλώρικες!

"Για αυτό δεν γουστάρω τα Εξάρχεια γαμώτο",είπε ο Νίκος καθώς έτρεχαν στην Τσαμαδού.
-Νίκο;;;Έχω να σου πω κάτι.
-Είναι επείγον;
-Απλά θέλω να το βγάλω από μέσα μου.
-οκεικ,γουατέβερ
-Ρε παιδί μου,κοίτα...
το είδος μου στην Μαδαγασκάρη πλέον δεν βρίσκεται υπό εξαφάνιση,εξαιτίας της δράσης του ανθρώπου.
-λολ
Αλλά για τι;;;
-Ο πατέρας μου,είναι ο Lemuriformes Strepsirrhini ο 2ος της σειράς του ονόματος του,ο μεγαλύτερος φασίστας,που γνώρισε ποτέ η τάξη των πρωτευόντων Μαδαγασκάρης.
Ο Νίκος ξαφνικά σταμάτησε,είχε ήδη ασπρίσει.
-Δηλαδή μου λες ότι ο πατέρας σου,είναι ενας τρελός δικτάτορας,που καθαρίζει τις μάζες και τις χαμηλές εργατικές τάξεις Λεμουρίων,αλλά και όλων των υπόλοιπων πρωτευόντων θηλαστικών της χώρας σου.
-Έλα ρε μην φρικάρεις.Έπρεπε να στο είχα πει,το ξέρω απλά φοβόμουν αυτό φοβόμουν ρεσυ.
Είπε και πήγε και τον κοίταξε κάτω από τα πόδια του με το γλυκό βλέμμα,που μόνο οι λεμούριοι ξέρουν να κάνουν.
-Φύγε μακρυά μου,δεν έχει σημασία
είπε ο Νίκος και τον απομάκρυνε από κοντά του με μια σπρωξιά με το πόδι του.
-Φύγε από κοντά μου.
Ο Πάνος ήξερε ότι δεν είχε κάτι να πεί

Έτσι οι μέρες των Χριστουγέννων τους βρήκαν χώρια και ναι δεν είχαν ανάγκη από αυτές.Οι προλετάριοι δεν χρειάζονται ηλίθιες μικροαστικές γιορτές,για να περάσουν καλά,μα είχε κρύο.Και το κρύο,η πείνα και η έλλειψη παρέας,τους έφεραν κατάθλιψη.
"Πως μπόρεσε να μου το κάνει αυτό;;;;",είπε ο Νίκος.
Προσποιήθηκε οτι αδιαφορούσε και είπε να βγεί μαι βόλτα,για μια μπύρα.
Καθώς στεκόταν με την μπύρα του και κοιτούσε μια βιτρίνα H&M και αναρωτιόταν
"Γιατί όλα να συμβαίνουν σε αυτόν"
"Γιατί μας ρίχνει όλους ο καπιταλισμός"
"Γιατί ενώ σιχαίνεται τόσο πολύ αυτή την βιτρίνα,νιώθει άσχημα να της βάλει φωτιά"
"και γιατί η ηθική του να εμπλέκεται με αυτή του χριστιανισμού ενώ έκανε τόσο κόπο να την αποχωριστεί"
Ξαφνικά ακούει μια παιδική φωνή,που μόλις είχε βγεί από την πολυεθνική αυτή επιχείρηση να λέει
"Μαμά κοίτα μια μεγάλη γάτα.Οχχ μια αλεπού"
Το βλέμμα του εκτινάχτηκε και σκάναρε το χώρο με κάθε λεπτομέρια
ήξερε ότι αυτό,που η ανίδεη κόρη μικροαστών,πέρασε για γάτα,ήταν ο λεμούριος του
και όταν έλεγε του,δεν εννοούσε κτητικά.Ήταν ο καλός του φίλος Πάνος.
Πήρε μια βαθειά ανάσα και συνέχισε να κατεβαίνειτην Ερμού.
"Σιχαίνομαι το Μοναστηράκι,τον καπιταλισμό,τους μικροαστούς,τα Χριστούγεννα.αχχ και την μοναξιά"
Θα πήγαινε στο λουκούμι,για άλλη μια μπύρα και την συντροφιά κάποιου,κατά προτίμηση κοπέλας.
Την είχε πατήσει πολλές φορές εκεί.Την είχε πέσει σε πολλές λεσβίες και πλέον φοβόταν να μιλήσει σε θηλυκό εκεί μέσα.
Κάθισε στην μπάρα,πήρε μια μπύρα,έφαγε τα ξυροκάρπια του.Κοιτώντας γύρω του,διέκρινε την πιο όμορφη κοπέλα,που είχε δει.Την είχε ξανασυναντήσει μερικές φορές,όχι εκεί.Εκείνη δεν σίχναζε εκει.
Είχε ακούσει για την πιο γλυκιά και ευγενική προλετάρια και αυτή στεκόταν εκεί.
"Πώς,πώς θα της μιλήσω;;;"
Τότε μπήκε το Love will tear us apart από Joy Division και φαινόταν να το διασκέδαζε,όπως και ο ίδιος.
"αυτό είναι θα πάω να της μιλήσω για τους Joy Division.Είχε δει την ταινία control για τον Ian Curtis,πριν λίγες μόλις εβδομάδες,με τον Πάνο,κάτι θα είχε συγκρατήσει,δεν μπορεί.
"Έλα μια απόφαση είναι"
-Μην το κάνεις
Ήταν ο Πάνος,δίπλα του.
-Κακή ιδέα,θα το καταλάβει,ότι πας για να πιάσεις κουβέντα
-Αγαπημένε μου λεμούριε συγνώμη
-Θα συζητήσουμε τα δικά μας αργότερα,Νικολάκη.Ξέρω ότι σ'αρέσει.
Πήγαινε.Ρώτα την αν,έχει παρέα.Αν όχι,πες της να πάτε,μια βόλτα έξω.
I got your back,man.

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Δείγμα Προϊόντος

Δείγμα ενός καπιταλιστικού Πειράματος-Οράματος-Προγράμματος

Ακόμη...

θέτουμε Χ τους ανθρώπους και Υ τις ανάγκες
καμία εξίσωση δεν λύνει την επιβίωση
και δεν είναι καν πρόβλημα.
είναι μια συνιστώσα άρρωστη.
μια συνιστώσα ευάλωτη.
και διαλύθηκα για να'μαι ελεύθερος
διαμελίστηκα για  να'μαι ελεύθερος
Εις μάτην
βγάζει μάτι άλλωστε,η λέξη ελευθερία δεν υφίσταται
αλλά ακόμα και αν υπάρξει
δεν θα εκφράζεται με νοήματα
κι αν εκφράζεται,δεν θα μπορούν να την συλλάβουν οι ελεύθεροι.
ή όσοι θεωρούν την πάρτι τους ελεύθερη

 Ξέρεις πως κατέληξαν όσοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους ελεύθεροι;
καναπεδάκια σε δίσκους,να σερβίρονται
σε κάποιο πάρτι μικροαστών
η γαρνιτούρα σε πιάτα άγευστων γκουρμέ φαγητών


Τι ρόλο παίζει αν το νερό,που πίνεις είναι μαύρο
ή αν εκεί βουτούσαν στο παρελθόν
τους ζωγράφοι τα γεμάτα μπογιές και αίμα
 πινέλα;
Χαλάρωσε,είναι άλλωστε αναπαυτικά εδώ
με εμάς δεν θα ζείς παρασιτικά
ούτε καν περιστασιακά
όπως αυτοί,που τον κόσμο θεν'αλλάξουν
τι να σε νοιάξουν εσένα άλλωστε
όλ'αυτά
Εδώ εσύ θα ζήσεις για πάντα


****

κεραίες σπέρνουν σοδιές
κι εργάτες θερίζουν
δώρα πλούσια κερδίζουν από τους μπουρζουάδες
κερδίζουν μπόλικα ένσιμας ζωής μετά τη σύνταξη
τι ποιό σημαντικό από τη ζωή
Ζώ άραγε;


Δεν είναι κουφός
απλά οι μπάτσοι του παραβιάσανε δύο φορές την πόρτα
οπότε σταμάτα να βροντάς
σταμάτα το παιδί του στις πορείες να βαράς

γιατί μια του μπάτσοι
δυό του μπάτσου
τρείς και τον τσακώσανε

Ευχαριστώ την Christina Ramirez για το παρακάτω σχέδιο που μου ετοίμασε!

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Μακαρόνια για εργένιδες Μερος 2ο


Ξύπνησα σε έναν καναπέ,αρκετά βολικό.Υπήρχε ένας μόνιμος θόρυβος απορροφητήρα να βαράει στα αυτιά μου και κάπου να ακούγεται ελάχιστα ένα γνωστό κομμάτι από ΔΠΘ.
Δυσκολεύτηκα να ανοίξω τα μάτια μου,είχα ξεχάσει τους φακούς επαφής και είχαν ψηλοξεραθεί.
Με δυσκολία άνοιξα σιγά σιγά τα μάτια μου και αντίκρισα μια πολύ όμορφη και γνωστή πλάτη και ένα ιδιαίτερα καλλίγραμμο σώμα.Δυσκολεύτηκα να το πιστέψω,αλλά ήμουνα σπίτι της.
Πριν μερικές ώρες ήμουν λιπόθυμος σε ενα πεζόδρομο και αναρωτιόμουν αν θα την ξαναέβλεπα ή θα με μάζευαν και τώρα ήμουν σπίτι της,την έβλεπα να μαγειρεύει.

''Καλημέρα''
''Καλημέρα,μην σηκώνεσαι,κάτσε να ξεκουραστείς.''
''Γιατί έχει αίματα στον καναπέ''
''Είναι δικά σου βλακάκο.Σε είχαν χτυπήσει και σε είχαν παρατήσει κάπου στην Δερβενίων
Σε πόνεσαν πολύ γλυκούλη μου;;''
''Δεν με βάρεσαν,λιποθύμησα''
''χαχαχαχαχα''
Την έπιασε νευρικό.Ένιωθα τέρμα βλάκας,οπότε την κοίταζα με βλέμμα -Εντάξει,τελείωσες;-
''Εντάξει τότε''
Έκλεισε με την παλάμη της τα μάτια μου
''Κάνε α''
''Καραμέλα κανέλαα
Που τις βρήκες;;''
''Στο Μοναστηράκι''

Χμμμ...γύρισε στην κουζίνα
''Τι μαγειρεύεις;''
''Μακαρόνια''
''όχι άλλα μακαρόνια''
''χαχαχα σκάσε ρε βλάκα κρέπες κάνω''
Ξαφνικά μούδιασα,όλα ήταν υπέροχα.Τα πράγματα πήγαιναν τέλεια παραδόξως
Ειδικά,όταν είδα ένα βιβλίο του Κροπότκιν στο τραπεζάκι του σαλονιού.
Το κοίταγα με ενθουσιασμό
με κοίταξε
''Χαχαχαχα,καλά μην χαίρεσαι και τόσο.Μαρξ uber alles''
Ναι,οκ δεν πτοήθηκα.
Ήμουν αρκετά ενθουσιασμένος.

Μου σέρβιρε μια κρέπα και δυο παγωμένες σοκολάτες,ήξερε οτι λάτρευα την παγωμένη σοκολάτα
"Χρόνια πολλά γλυκούλη
Σαν σήμερα μερικά χρόνια γεννήθηκες''
''Και πριν 200 περίπου την ίδια μέρα ο Μπακούνιν''
''Εεεεε ναι οκ συμφωνώ.
Στην υγιειά σας λοιπόν'' (πρακτικά μόνο στην δική μου)
έφαγα μια δαγκωνιά. Δεν είχα προλάβει να καταπιώ και εκείνη με φίλησε.
αχ ήταν το πιο γλυκό φιλί της,άσχετα με την μερέντα της κρέπας.
Σηκώθηκε και πήγε να φτιάξει μια και για εκείνη

''Και πως βρέθηκα εδώ;''
''Ααα σε βρήκαν ο Κώστας και ο Μιχάλης''
Η μπουκιά κρέπας,είχε καθίσει στο λαιμό μου.Ήθελε να με σκοτώσει.Φώναζε στον ισοφάγο μου
-αρκετά χάρηκες-.Πράγματι μέχρι πριν λίγο όλα πήγαιναν μια χαρά.
''Ααα και με βοήθησαν ε;'',είπα κρύβοντας το αλλόκοτο συναίσθημα,που ένιωθα
''Λέγεται αλληλεγγύη Χρήστο.Θα μπορούσες,δεν ξέρω και εγώ τι να είχες πάθει.
Ααα ναι θα έρθουν σε λίγο από εδώ''
Γκλιν,ο πιο απειλητικός ήχος,που είχα ακούσει ποτέ από το κουδούνι της.
''Αυτοί θα'ναι.Ανοίγεις λίγο;''
''Όχι;;;;''
''Ξεκόλλα,πριν λίγο σε σώσαν .Δεν έχεις ιδέα τι συναίβει εχθές στα Εξάρχεια.Κάηκαν τα πάντα''
''Ναι ναι οκ οκ θα ανοίξω''

Πάτησα διστακτικά το κουμπί.Ανέβηκαν τις σκάλες.Είχαν φέρει και την Χλόη μαζί τους. Ήταν η πιο όμορφη στην παράταξη τους αγαθή κοπέλα,σχεδόν αδυναμία μου.
Μπήκαν ένας ένας μέσα,τους χαιρέτησα ψηλό-αδιάφορα
''Γειά σου Χλόη,τι κάνεις;;;;''
''Εγώ καλά είμαι ρε Χρήστο,εσύ;;Σε χτύπησαν;''
''Πέντε γκλοπιές έφαγε ο τίγρης και είναι ακόμα όρθιος''πετάχτηκε από την κουζίνα.
''Ευχαριστώ για την ειρωνεία καλό μου
''Ναι,εντάξει καλά είμαι'',είπα αποφεύγοντας τις λοιπές λεπτομέρειες
''Χρήστο τι ήθελες να πεις στα παιδιά''μου είπε υπενθυμίζοντας μου ότι έπρεπε να πω ευχαριστώ για την βοήθεια.
Δεν ήταν οτι δεν τους πάω και ιδεολογικά δεν είχαμε κάποια τρελή κόντρα,αλλά να δεν ταιριάζαμε.

''Ευχαριστώ πολύ παιδιά,εκτιμώ οτι κάνατε''
''Να'σαι καλά'',είπε ο Μιχάλης
θα τον χτύπαγα ελαφρά στον ώμο αλλά παρατήρησα οτι φόραγε στο αριστερό του χέρι  γύψο,κάτι για το οποίο αδιαφόρησα όταν τους υποδέχτηκα στο σπίτι.
''Οοο περαστικά.Πως το χτύπησες;Είσαι και αριστερόχειρας ε;''
''Εχθές μωρέ μέσα στο χαμό,έπεσα από ενα τοιχάκι
Ναι είμαι.Μπορείς να μου στρίψεις ενα τσιγάρο;''
''Θα σου μάθω να στρίβεις το ίδιο καλά και με το δεξί σου χέρι''


 αυτό το πολιτικό αστείο-παρωδία αποτέλεσε την αρχή μια καλής φιλίας

γεμάτη συγκρούσεις....

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Μακαρόνια για εργένιδες Μέρος 1ο

Οι φίλοι μου είχαν προδόσει την τάξη τους.
Άρχισαν και πάλι να καπνίζουν βιομηχανικά (και οχι απ΄τα παράνομα) και όσο εγώ έκραζα,τόσο εκείνοι έβγαζαν μέσα απ΄το πακέτο
Μάλμπορο Γκόλντ
Τι Γκόλντ δηλαδή; τους είχαν πέσει μες το χώμα πριν κανα μισάωρο και είχαν γίνει καφέ
Τότε στο ραδιόφωνο μπήκε το Golden Brown των Στράγκλερς και κάπως έφτιαξε η διάθεση μου. Λίγη Βρετανική σοφτ πάνκ,ήταν ότι πρέπει εκείνη την στιγμή.

 Κάποιος όμως έπρεπε να μαγειρέψει. Το στομάχι δεν ταίζεται από μόνο του. Ο πιο εργένης είναι υποχρεωμένος να μαγειρεύει για τους άλλους σε κάτι τέτοιες στιγμές. Και αυτός ήμουνα εγώ
 Όχι τόσο λόγω έλλειψης σταθερής συντρόφου. Καλά κυρίως για αυτό αλλά και επειδή εμένα ακόμα με τους δικούς μου 
"Ρε μαλάκα θα μετακομίσω και εγώ σε λίγο καιρό" 
"Προς το παρον,εισαι αυτος που θα μαγειρευει"
 Έστριψα ένα τσιγάρο και έβαλα νερό σε μια κατσαρόλα.
 "Θα φτιάξω όμως τη σάλτσα που μου αρέσει περισσόρερο"
 "Να σου πω,κουμάντο σπίτι σου",είπε ο φίλος μου Γιώργος ειρωνικά.
 Πέταξα με δύαμη τα μακαρόνια στο νερό που πρόλαβε να βράσει όσο εγώ συλλογιζόμουν.

Τότε χτύπησε το τηλέφωνο μου.
Ήταν εκείνη.Ενθουσιάστηκα,άρχισα να πηγαίνω προς το δωμάτιο,να μιλήσω και στην πορεία
άρπαξα ένα τασάκι.
Τον ενθουσιασμό μου μετέτρεψε σε νεύρα ο Δημήτρης.
''Μην μιλήσεις πάνω από δέκα λεπτά,θα λιώσουν τα μακαρόνια''
''Ναι,κάνε μου και κουμάντο''
''Άκουσες τι σου είπα;;''
τον αγνόησα.

Έκλεισα την πόρτα του δωματίου και απάντησα
'' Έλα''
''Γειά σου.''
''Τι κάνεις;;''
''Να έχω κάτι να σου ανακοινώσω''
''Βγήκα απ΄την παράταξη''
'' Όμιτζι,τι εννοείς;;;''
''Κάτσε,τι αντίδραση είναι αυτή''
''Μην μου πείς οτι το έκανες για μένα''
''Αφού δεν τους συμπαθούσες έτσι κι αλλιώς.Και δεν μπορώ να πω ότι κι εκείνοι τρελένονταν για την πάρτι σου.''
''Μια χαρά τα πηγαίναμε,είσαι υπερβολική''
'' Άρχισες να φωνάζεις,να τους λες δογματικούς και από πράξη τίποτα''
''Μια κακή στιγμή ήταν,άλλωστε έχουμε κοινό αγώνα.Και τέλος πάντων πως σου ήρθε να το κάνεις;;''
''Αμάν,ρε Χρήστο νόμιζα θα χαρείς που τώρα θα είμαστε πιο χαλαροί''
''Μου ήρθε κάπως απότομο''

''Δεν σου είπα δα οτι είμαι και έγκυος''
Γκλουυπ
''Σόρρυ μου έπεσε το τηλέφωνο
  Μισό έχω τα μακαρόνια στο μάτι''



Έρτεξα στην κουζίνα και μόλλις,που πρόλαβα τα μακαρόνια.
''Παραλίγο να εξατμιστούν τα μακαρόνια ρε μαλάκα'',κράζαν οι άλλοι από το σαλόνι
Τους αγνοούσα,ήμουν πολύ απορροφημένος.Μόλλις κάποια παράτησε τον οργανωμένο αγώνα ενάντια στο σύστημα για να είμαστε μαζί και παραλίγο να γίνω πατέρας.Και νίωθω πολύ ανάξιος και για τα δύο από αυτά.
Αλλά γιατί το κόμμα;Τι να συναίβει;Για μένα;Για να είμαστε μαζί;;Είμαστε μαζί;Πως τα έχω κάνει;;Εμένα μου άρεσαν τα ξεκάθαρα πράγματα.Λες να μάθαν για το τσιγάρο,που είχαμε πιεί σε εκείνο το λαίβ και να την διώξανε;

'' Έλα γύρισα,πες''
''Τι να σου πω;Οτι και να'θελα να σου πω,τώρα γάμησε το''
''Πως.Πως ρε παιδάκι μου το αποφάσισες;;''
'' Άστο ρε Χρήστο χέστο
Θα πάω μια βόλτα
Τι σημασία έχει τώρα;Απλά με ξενέρωσες.''
''Ειιι είχες πει θα βρεθούμε''

'' Άστο ρε αγόρακι μου,άστο σου λένε,θα τα πούμε αύριο''
Κάπως έτσι κλείσαμε.Εγώ βγήκα από το σπίτι του Γιώργου
Δεν θυμάμαι καν να χαιρέτησα.Δεν με θυμάμαι καν να γεύομαι τα μακαρόνια,που είχα φτιάξει
αλλά καλύτερα βασικά.Παίζει να'ταν χάλια.
Βγήκα μετά από αρκετά δεκάλεπτα Εξάρχεια.Κάθισα σε κάτι σκαλιά στην Δερβενίων. Έστριψα ενα τσιγάρο,πήρα μια μπύρα.
''Το σπίτι σου.''Παραλίγο να σπάσω τα δόντια μου.Πρέπει να μάθω αυτό με τον αναπτύρα.Πάντα τόσο αδέξιος ήμουν σε κάτι τέτοια τρικ,σχεδόν όσο αδέξιος ήμουν με τις γυναίκιες.
Έσκασε ενα τυπάκος.'' Έλα ρε φίλε,ορίστε''
Σε κλάσματα την είχα μόλλις ανοίξει
''Θενξ''
''Κερνάς τσιγάρο;;''
''Εεε ναι'',είπα διστακτικά.Είχα ελάχιστο τρίμα και συμπιεσμένα φιλτράκια.
Δεν φάνηκε να ενοχλήθηκε,κάπως ανακουφίστικα.
''Δεν μου λες,κανα κοριτσάκι παίζει'',είπα χαμογελώντας.
''Ρε,βαλτός είσαι;''
'' Όπα όπα,μην αρπάζεσαι ρε.Δεν γνωρίζαμε.Μίλα στον Γκρας,έχει λύσεις για όλα''
Δεν ξέρω γιατί συνέχισα την παρέα μαζί του.Δεν μου φαινόταν ιδεολόγος,ούτε καν με κάποια στοιχειώδη πολιτική ταυτότητα. Άσε που είχαμε τελείως διαφορετική άποψη πάνω στην αισθητική και την καθαριότητα.Δεν είμαι κανένας αρρωσταφοβικός ή μιγιάγκιχτος,αλλά η μυρωδιά του μου προκαλούσε βήχα,δηλαδή πάλι καλά,που έκλεισε η μύτη μου,από την υγρασία

Εκείνος συνέχισε
''Πες μου είναι καμία από το χώρο;όχι'χίπισσα είναι;κόρη κανενός φραγκάτου;λέγε ρε''
Τότε μπήκε Χατζιφραγκέτα από ένα υπόγειο πιο παράμερα
''Μόνο για σένα η Γη γυρίζει
Μόνο για σένα κάνω ναρκωτικά'',εγώ χαμογέλασα.
''Κνίτισσα;;;''
''Λυπάμαι αδερφάκι δεν μπορώ να βοηθήσω πολύ''
Σώπασε.
Έριξε ένα μελαγχολικό χαμόγελο.
''Είναι όμως οι άτιμες''
''Αχχ,υπέροχες.Βασικά δεν είναι πια.''
'' Όπα''
''Βγήκε,μάλλον για να'μαστε μαζί.Να τα πήγαινα σκατά με τους συντρόφους της''
''Ποο ρε συ τι σε βρήκε''
''Και για τι τσακωνόσασταν;;''
''Αχχ,για τον Τρότσκι
Τι ωραίοι τσακωμοί.
Πάει τα'χασα όλα αυτά''
''Και εκείνη τι έλεγε;''
''Για τους τσακωμούς;;;''
'' Όχι για τον Τροτσκι''
''Xέσ'το ρε.Δεν θέλω να το συζητήσω τώρα.Θέλω μόνο να την δω.Αύριο ίσως.
Εεεεε τι σκατά δεν παίζει να καταστραφεί ο κόσμος μέχρι αύριο.''

Και πριν προλάβω να νιώσω ανακούφιση από την θεωρία μου ότι σύντομα θα ξημερώσει,θα πάνε όλα καλά και θα την δω.Άρχισαν να ηχούν παντου σειρήνες.Πυροσβεστικά ανέβαιναν προς Εξάρχεια,κλούβες είχαν κλείσει την 3η Σεπτέμβρη.Η Στουρνάρη ήταν πλεόν πεδίο μάχης.

''Πρέπει να πάμε.'',είπε ο Γκρας αφου σηκώθηκε
''Ρε δεν έχω καμία όρεξη.Λέω να κάτσω εδώ για  λίγο''
''Τι μαλάκας;Αυτό είναι το πρόβλημα με εσας.Νομίζετε οτι κάνετε κάτι,ότι κάτι αλλάζετε,αλλά μόνο κλαψουρίζετε.Είμαστε σε πόλεμο ρε και εσείς το παίζετε θύματα.''
Για λίγο σώπασε.Δεν είχα λόγο να απαντήσω σε κάποιον,ο οποίος εκμηδένισε κάθε δείγμα ιδεολογίας,από πάνω μου,με εξαιρετικά επιχειρήματα.Ήμουν άξιος της μοίρας μου (το ίδιο και εκείνος) και άξιος της κοροιδείας του.
''Καλή συνέχεια''του είπα και ήπια την τελευταία γουλιά από την Βεργίνα Βαις μου,σε μια περίεργη στάση σταυροπόδι που καθόμουν.

Καθόμουν σχεδόν ατάραχος.Άλλο ενα βράδυ στα Εξάρχεια,λίγο πόλεμος στους δρόμους,λίγη μελαγχολία,καμιά μπύρα.Ξαφνικά βλέπω 20 άτομα να κατεβαίνουν με γρήγορο βήμα προς την Στουρνάρη.Ενας απ'αυτούς αρπάζει το τελειωμένο μπουκάλι μπύρας απ'τα χέρια μου.
Με παραξένεψαν,αλλά και πάλι δεν αγχώθηκα.Πόσο άσχημα θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα.
Τότε έσκασε κλήση από τον Γιώργο.
''Έλα που είσαι'',είπε ταραγμένος

''Δερβενίων''
''Δεν ξέρω τι θα κάνεις,πρέπει να εξαφανιστείς''
''Τι εννοείς;''
''Ότι κινείται,κινδυνέυει αυτή τη στιγμή στα Εξάρχεια''
''Tι λες μωρέ;''
''Άκου με,έχουν εντολές,να καθαρίσουν τα πάντα στα Εξάρχεια,να μην αφήσουν τίποτα όρθιο.
Ομόνοια είναι το στρατόπεδο τουςκαι ανεβαίνουν.Άλλοι λένε ότι κινούνται ομάδες κι από Κολωνάκι''
''Ρε πρέπει να την δω αύριο,πως θα κατέβω Ευαγγελισμό''
''Ρε ξεκόλλα,απλά φύγε,το λύνεις άλλη στιγμή''
''Κι αν δεν υπάρχει άλλη στιγμή;
Αν με καθαρίσουν σήμερα;''
''Εεε στείλε ένα μήνυμα''

Έβγαλα το κινητο μου
''11% μπαταρία, μαλάκα τι εννοείς;;;;;''
πληκτρολόγησα
''Αν σου φτάσει το μήνυμα σημαίνει οτι έχω κάρτα.Ούτε και μπαταρία,για να ξέρω,αν σου έφτασε,θα κλείσει.Απλά αν την βγάλω απόψε καθαρή,θα έρθω να σε βρω.Γίνεται χαμός Εξάρχεια,δεν ξέρω που να πάω.Να ρε παιδί μου,κοίτα σόρρυ για πριν.τέλος πάντων.ναιτ ναιτ''

Το έκλεισα.Ξαφνικά οι παλμοί τις καρδιάς μου,άρχισαν να πέφτουν.Τα μάτια μου άρχισαν να κλείνουν και βρέθηκα να  φιλάω το πλακόστροτο.....



Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Τώρα Τελευταία.

Όντας κοπέλα.Και μάλιστα όμορφη,σύμφωνα με τα πρότυπα θυληκότητας,
με καστανό μακρύ μαλλί, έντονα κόκκινα χείλη και όμορφο χαμόγελο,
είδα πολλές προσπάθειες αρσενικών,να με προσελκύσουν
στην πλατεία Εξαρχείων,για την οποία μου είχε μιλήσει
τόσο πολύ,πολλά βράδυα.
Δεν είχα διάθεση για κανέναν.Απλά καθόμουν εκεί μόνη,μετά τη σχολή.

Τότε εμφανίστηκε και μετά από καιρό χαμογέλαγε
μα το χαμόγελο του χάθηκε,σαν με είδε,εκεί να κάθομαι
δεν ξέρω αν ήταν επειδή με είδε
ή επειδή με είδε μελαγχολική.
Δεν μπορούσε να με βλέπει μελαγχολική
Οι συναντήσεις μας από τότε,που είχα έρθει στην Αθήνα
ήταν ελάχιστες και διαρκούσαν λιγότερο κι από την
πρώτη μας συνάντηση.

Κάθησε δίπλα μου,κι εγώ μαζεύτηκα,κουλουριάστηκα
σαν μικρό παιδί,που μόλλις το μάλωσαν
Σαν κάτι να του χρωστούσα.
Τεντώθηκε.
Μου έριξε το πιο μελαγχολικό χαμόγελο
που μου είχε δείξει ποτέ.
Αγχώθηκα και για αυτό και κατάφερα να μιλήσω
''Το ήξερα οτι θα πέρναγες''
''Εγώ δεν ήξερα όμως οτι θα σε ξαναδώ''
Είδε στα μάτια μου,ότι είχα παγιδευτεί στην απάντηση του
Έτσι έβγαλε τον καπνό του,να στρίψει ενα τσιγάρο
Είχε αλλάξει μάρκα καπνού,η φωνή του είχε βαρύνει
Αλλά μου άρεσε το ίδιο,όσο και όταν την είχα πρωτοακούσει
Όταν μου δίαβασε για πρώτη φορά ενα ποίημα του.

Στιγμιαία ξεμούδιασα.
''Είδα τα παιδιά προχθές''
''Και τι είπαν;''
''Τώρα τελευταία,κάτι τρέχει με τον Χρήστο
  Είσαι καλά;''
''Τι θα πεί καλά;Μια χαρά!''
''Μίλα ρε Χρήστο
  Πάντα μίλαγες.''
'' Ίσως και πιο πολύ από ότι έπρεπε''
Πάντα έτσι τα έλεγε,χαζά
Όσο πιο χαζά και αγνά μπορούσε
''Το κουβαλάς ακόμα ε;''
Άλλο ενα χαμόγελο,ξετρύπωσε από τα χείλια του
'' Έλα ρε συ Χρήστο,ψυχολογία σπουδάζω,σε καταλαβαίνω
 πολύ εύκολα''
''Δεν με νοίαζει η επιστήμονας,μέσα σου ρε παιδάκι μου
 Αλλά το τι νοιάζει εμένα,είναι δικό μου θέμα.
 Το πως το'χασα,το πως το αφήσαμε,το πως αποχεραιτιστήκαμε
 είναι πάλι δικό μου θέμα''
''Το τι μοιραστήκαμε είναι δικό μας θέμα''
''Χέσε το μας.Το μόνο μας που θυμάμαι
Είναι το Αντίο μας''
"Μάλιστα''

Σιωπή!
Η γαμημένη σιωπή που πάντα σιχαινόταν,αλλά εγώ κάπως κάπως
συχνά στα κλεφτά επιδίωκα.Νόμιζα συχνά πυκνά ότι η σιωπή
προστάτευαι αλλά το ενδιάμεσο έπνιγε την αγάπη του ασφικτηκά.
Άναψε κι άλλο τσιγάρο,ακούμπησε την πλάτη πίσω στο παγκάκι
και κρέμασε το κεφάλι

''Πως είναι η καρδιά σου;''
''Κουτσοχτυπάει μεταβίας''
''Πάντα έγραφες για αυτό''
''Πάντα έγραφα για σένα,αυτό το είχα για σπόντα
 Να λέω που και που ότι γράφω και για μένα
 Να λέω που και που ότι νοιάζομαι για μένα''

Πάλι σιωπή!
Άρχισε να με εκνευρίζει αυτή η σιωπή.
''Κι αν ήθελες τόσο πολύ,γιατί δεν έδινες ένα άλλο Αντίο,ρε Χρήστο;''
 Πάλεψες πάρα πολύ για αυτό το Αντίο έτσι;''
Η φάτσα του γέμισε απογοήτευση.
''Έλα σόρρυ,σόρρυ δεν το εννοούσα.Οκ,σόρρυ.
Ευχαριστώ''
''Ορίστε;''
''Σε ευχαριστώ
για σένα
για μένα
για μας.
Για ότι δεν περάσαμε''
''Και δεν θα περάσουμε''

Το μούδιασμα επανήλθε.Το μούδιασμα με παρέλυσε και πάλι το σώμα μου
τους ώμους μου.
''Τι εννοείς;''
''Ο πραγματικός έρωτας ταυτίζεται,με το ανεκπλήρωτο,βρε στο είπα
Βρε στο είχα πει.Δεν ήταν απλά μια ρήση μου,για να στο παίξω,ξέρω γω
Και να στο παίξω τι βασικά;
Απλά έβγαζα την ψυχή μου''
''Τόσες προσπάθειες,τόσο κλάμα,τόσο κατάθλιψη,για το τι ρε συ Χρήστο;
Από εγωισμό;Μην σου πούμε οτι δεν προσπάθησες;
Γιάτι δεν έμενες σπίτι σου,ρε παιδάκι μου;ΓΙΑΤΙ;''

Ήταν πάντα τόσο εκφραστικός.Το πρόσωπο του,μπορούσε να σου πεί
τα πάντα.Αλλά τώρα στεκόταν απλά εκεί.Κάποτε μιλούσε για μια φυσική καταστροφή
Κάτι που θα ζούσαμε μαζί.Κάτι που το περνάγαμε μάζι,είχε γράψει και κάτι ποιήματα
Αχ,τόσο ερωτικά,ρομαντικά σε επίπεδο διαστροφής
''Την πέρασες μόνος σου ε;
Την καταστροφή.Την πέρασες μόνος σου ε;''
Και τότε ήρθε το πιο όμορφο χαμόγελο του,γαμώ το σπίτι μου
Το πιο όμορφο χαμόγελο,που είχε σκάσει πότε
Σχεδόν κρυβόταν από τα μαλλία,που είχε ξελύσει.Λίγο μετά
αφού είχε σβήσει το τσιγάρο.
Άνοιξε την μπύρα του στο παγκάκι.Ήπιε μια καλή γουλιά.
Ποτέ δεν του άρεσε πολύ η μπύρα.
Έβγαλε κάτι ψηλά από την τσέπη του και αγόρασε μια ομπρέλα από εναν πλανώδιο
Την άφησε δίπλα μου,για να μπορέσω να γυρίσω σπίτι μου
Τα σύννεφα κατάμαυρα και αυτό έκανε την συνάντηση μας πιο αστεία.
Τόσο δραματική.Τόσο αστειά ρε γαμώτο.
Σηκώθηκε.
''Μακάρι να έκανες τις σωστές ερωτήσεις
 Πήγαινε σπίτι σου
 Να προσέχεις''
Τότε άφησε ενα φιλί ελάχιστα χιλιοστά από τα χείλη μου
κάπου στα ζυγωματικά μου,τα οποία για ώρα χάζευε
στην πρώτη μας συνάντηση
Ανατρίχιασα













Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Περί που;

Καπιταλισμός:Όσο αυτός κερνάει,εγώ θα τρώω

Την ίδια στιγμή,που η εγχώρια,αλλά και όχι μόνο,αστική τάξη απολαμβάνει τις ανέσεις της,χιλιάδες νέοι άνθρωποι ξεπηδούν,μέσα από άλλους ανθρώπους,κάτω από διάφορες συνθηκες ,σε έναν νέο κόσμο,γεμάτα απορίες και έτοιμα να μελετήσουν και να διδαχτούν έννοιες,όπως το σωστό και το λάθος,ηθική,ανθρώπινες σχέσεις,ιστορία,πρότυπα,τρόπους ζωής ,σκέψης και δράσης,από ενα αλαζονικό σύστημα και πολλά παράγωγα αυτού όπως άλλες λυκοσυμμαχίες κεφαλαιοκρατών.
Ο καθένας ακολουθεί την προπαγάνδα,που τον πείθει περισσότερο.Η πιο συνηθισμένη,εκ των οποίων
είναι η-Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο; Βεβαίως και δεν θα αλλάξεις εσύ το κόσμο-αλλά Eμείς!- μια άλλη πιο φιλολαική ή εκείνη κατά την οποία ο κόσμος θα αλλάξει,όταν αλλάξεις  εσύ ο ίδιος,η οποία ναι μεν μπορεί να οδηγήσει στην βελτίωση,των ανθρώπινων συνειδήσεων,συμπεριφορών και συνεπώς μακροπρόθεσμα ανθρωπίνων σχέσεων.Το μακοπρόθεσμα βέβαια δεν είναι πεπερασμένο και σε κάθε κρίση,οι λύσεις θα πρέπει να είναι άμμεσες .Άσχετα με ποιό τάγμα είσαι-τα οποία βέβαια,δεν περιορίζονται σε αυτά τα τρία- αρχικό σου μέλημα θα πρέπει να είναι η αναγνώριση οτι βρισκόμαστε σε εναν κοινωνικό πόλεμο,που διαρκεί πολλά χρόνια,πολλούς αιώνες με σπάνια και κάπως ανούσια διαλλείμα.Μια μορφή αυτού του πολέμου,είναι η ταξική πάλη,η οποία οφείλεται στον σφαιτερισμό της υπεραξίας μας απ΄τον καπιταλισμό-πάντα με ύπουλο τρόπο- και στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης.


Αποτελέσματα (φτώχεια,αυτοκτονίες,πόλεμοι,άνθρωποι ξεβρασμένοι σε ακτές και οχι <<μετανάστευση>> ή προσφυγιά) των οποίων,βλέπουμε καθημερινά αλλά η προπαγάνδα,έχει βρεί ωραιά τεχνάσματα να τα καλύπτει.Με καλύτερο τέχνασμα,φυσικά,τον ανθρωπισμό.Όταν αυτός περιορίζεται,στα λόγια,στην επιλεκτική αλληλεγγύη(ανάλογα με το φύλλο,την καταγωγή και την τάξη του ατόμου που υποφέρει),σε προσευχές ή άλλες μορφές θρησκευτικότητας,τότε ναι η έννοια του ανθρωπισμού λαμβάνει την χειρότερη όψη της.Η αλληλεγγύη όμως ειναι προσόν,των κατώτερων τάξεων,ενώ η χρήση διαφόρων εννοιών για την δημιουργία και διατήρηση,του καλού κοινωνικού (και θρησκευτικού) στάτους,του φιλάνθρωπου,είναι προσόν των μικροαστικών και άνω τάξεων.


Δημιουργούν συνομοσιολογικούς μπαμπούλες,όπως η παγκοσμιοποίηση,για να τρομοκρατήσουν την ιδέα της διεθνοποίησης και της ενότητας των λαών.Παγκοσμιοποίηση είναι η ελεύθερη διακίνηση
εμπορευμάτων,αλλά η αδυναμία ανθρώπων,να πενράν τα σύνορα (για μια καλύτερη ζωή) ή όταν γίνεται,να γίνεται για συγκεκριμένους σκοπούς του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.
Μάλλον ο άνθρωπος ξεχνάει πολύ εύκολα και όσους πολέμους και να βιώσει,όση φτώχεια και καταπίεση,όταν βρίσκεται σε μια βολική θέση,αντιμετωπίζει ως εχθρό οτιδήποτε φοβάται ότι θα τον βγάλει από αυτή του την άνεση.Ή μάλλον δεν έχουμε στερηθεί αρκετά,κάποια πράγματα,ώστε να φτάνουμε σε θέση να υποστηρίζουμε,ασφάλεια πάνω από ελευθερία.


Βέβαια,δεν αρκεί να ονειρευόμαστε μεταεπαναστατικές κοινωνίες,ούτε καν να τις μελετάμε και να βγάζουμε γενικευτικά,αόριστα συμπεάσματα.Η δράση δεν αντικαθίσταται από καμία θεωρία,ή ιδεολογία.Και ναι είμαστε από τις γεννιές,που σκότωσαν την αριστερή πλατφόρμα και οτι αυτή έχει να προσφέρει.Γιατί όποιος θεωρεί οτι η αριστερή πλατφόρμα,δεν έχει πεθάνει νομίζω ότι πλανάται.Η ανασυγκρότηση της είναι όμως σημαντικό έργο,άσχετα με την θέση και τον χώρο,που κινούμαστε,γιατί μπορούν να τεθούν σημαντικές ανατρεπτικές βάσεις,μέσω της αριστερών φρονημάτων,για την δημιουργία ασυνέχιας στην συνεχή πρόοδο του καπιταλισμού,του ιμπεριαλισμού και τον ευτελισμό της εργατικής τάξης και γενικά του ανθρώπινου είδους,στου οποίου την διαιώνιση βέβαια,δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμβάλουμε (άσχετα με το αν όντως επιθυμούμε οικογένεια,που και πάλι είναι δικό μας θέμα και δεν το κάνουμε για να προσφέρουμε νεογέννητα σε κανένα έθνος),αλλά νιώθουμε την ανάγκη,προσωρινά να προστατέψουμε (και πάλι όχι για την διαιώνιση,κυρίως για την καλύτερη και ισάξια διαβίωση των περισσότερων ανθρώπων,ιδιαίτερα των καταπιεσμένων).


Δημιούργησε όσα και οτιδήποτε ανάχωμα πιστεύεις οτι θα αντέξει στην επίθεση του κεφαλαίου. Απλά το καλάθι από το σούπερμαρκετ τους δεν είναι η καλύτερη προστασία.
                                                                                                               Φιλικά Πάντα


Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

νιπ τήρες

νιπτήρες
νιπλ τήρες
νιπλ τι λε ρες;
αναλ πτήρες
και τι δεν πήρες;

εμένα δεν πήρες










πρώην
προ ην
πρώην προιόν ερώτων
σου γαμάνε που και που
όμως το μυαλό

σου γαμάνε
όσο
από
το μυαλό σου
επιτρέπεις
να στήσει
κώλο








Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

ΑνθρωποΚεντρισμός



*
Πειραματίζομαι
με την έμπνευση
μοιάζει
με κοπέλα
που
χάνεται
σε κήπους
Ομορφά λουλούδια
ξεφυτρώνουν
μα είναι σαρκοφάγα
Κανείς δεν θα βρεί
το πτώμα της
κανείς
να μην χαρεί
το σώμα της

Παλιά κατασπάραζε
και
κανιβάλιζε
ελευθερία.

Τώρα πια ψάχνει να σοδομίσει
την ουσία
ή μάλλον
την ανυπαρξία

**

δώσε μου λίγη αγάπη
ή μάλλον

σε λίγο καιρό λήγει
και σαπίζει
οπότε άστο
θα πρέπει να προσαρμοστώ και πάλι στην μοναξιά

***
Σαρκοφάγα φυτά
και
Ανθρωποφάγες συνειδήσεις
η έμπνευση
μου
βγάζει κεντρί
και τσιμπά
ό,τι
δεν πρόλαβες να κρύψεις

****
Συλλογιζόμαστε ελπίδες
ή
ελπίζουμε συλλογικά
τους ακούγαμε να λένε
'Αστους να κάνουν την
Επανάσταση τους
θα τους περάσει
ή
θα τους φάνε τα φυτά

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Γάτες>Άνθρωποι (με την Νανά)


Έχω ακόμα εκείνες τις δύο μελανιές
στο δεξί μου μπούτι.
Και παρ'το όπως θες.
Ακόμα νιώθω τα χείλη σου
στα δυό μου μάτια.
Θυμάσαι πόσο τα λάτρευες;
Και τις γάτες;
Ελπίζω να θυμάσαι τις γάτες.
Αυτες πάντως δεν σε ξέχασαν
αφού κάθε τους νιαούρισμα
θυμίζει
την γκρίνια σου.
Και μην σου περάσει απο το μυαλό
πως σε σκέφτομαι ακόμα.
Απλα ψαχνω κάποιον να πάρει τις γάτες


***

Βαρέθηκα οι μόνες αναπάντητες
που έχω να'ναι απο την μάνα μου
Βάρεθηκα το μόνο γάβγισμα
που ακούω να'ναι του σκύλου μου
Παλιά άκουγα και το δικό σου
Αν είχα γάτες
δεν θα'χα τόσα προβλήματα
Αν είχα γάτες
θα νιαούριζαν
και δεν θα άκουγα την κλάψα σου

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

μάτ(α)ια λύτρωση.

Κρύφτηκα στην υγρασία
μια από τις πιο όμορφες μας νύχτες
Σκεπάστηκες με το πάπλωμα
να μην σε κάψουν οι σπίθες
Περπάτησα στα πλακάκια
Στα οποία
δεν χορέψαμε
Ήπιαμε
Παίξαμε
Γελάσαμε αμήχανα
Κοιταχτήκαμε στα μάτια
Δεν ήξερα τι έβλεπα
εθιζόμουν ο χαζός
Τα χείλη σου;
Ναι τα'θελα
Φοβόμουν ο δειλός

(Χρήστος)


φοβόμουν.
Έφτασα αυτό που ήθελα αλλά δεν το άγγιξα ποτέ από φόβο.
Από φόβο το άφησα να φύγω και εν τέλη από φόβο το έχασα.
Η χειρότερη εξάρτηση είναι ένα ζευγάρι ματιά.
Δυστυχώς όμως τυχαίνει να σε κοιτούν με ειρωνεία.
Με ειρωνεία για τον φόβο σου.
Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν φοβάται, δεν σκέφτεται ποτέ την φυγή.
Εγώ βλέπω πλήθος ανθρώπων
να τρέχει προς τυχαίες κατευθύνσεις
με σκοπό να αποφύγει ο καθένας τους φόβους τους
που στο μυαλό τους γιγαντώνονται,
παίρνουν μορφή και τους κυνηγούν.
Ίσως δεν είμαστε αρκετά ελεύθεροι.
Απ την άλλη ίσως είμαστε πολύ φοβισμένοι.
Νομίζω και τα δύο. Και αυτό είναι χειρότερο.
(Χρύσα)

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Πόλεμος

 Μέσα στις νάρκες
μαζί
δεν περπατήσαμε
οχι
γιατί
δεν προσπαθήσαμε
μα γιατί
καπού φοβήθηκες
κάπου κάπου
χάθηκες

Ήλπιζα να σε βρώ
μέσα στα αναχώματα
Βγήκα λιγό
χαμένος
απ΄τα
χώματα
Η μούσα μου
δεν
παίζει
πλέον με τα χρώματα
γιατί φοβήθηκε
όταν είδε
όσοι πεθαίνουν
απόψε
στην αγχόνη
καίγονται
αύριο


Έλα ρε βλαμμένο
να καούμε μαζί

Ο έρωτας είναι αραδιασμένες μάχες
σε ενα τραπέζι
ή
σε ενα στρώμα
σε ενα φοιτητικό σπίτι
στο
Γαλάτσι

Έγραψα αρκετούς στίχους
δίχως νόημα
Πέταξα τις χειροβομβίδες μου
μπάς
και βγάλω
κανένα πόρισμα

κάνε μου πόλεμο
ή
μην μου κάνεις τίποτα

Θα τα πούμε όλα
σε κάποια
ζώνη
εμπόλεμη

Θα τα πούμε όλα
όταν
θα έχεις
συγυρίσει
όταν τα θέλω,μα πονάω
σου
θα έχεις καθαρίσει
και βγάλω τις βρώμικες μπότες
μου
μέσα τους για να μπώ

Γαμώ τις λάσπες μου
και
τον πόλεμο

Εξατμίζομαι στα χαρακώματα
αλλά
δεν θα εκτελεστώ
σαν λιποτάκτης

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Τα hangover φταινε,που δεν εγινα δισεκατομυριουχος


Όχι οτι είχαμε πιεί πολύ μπύρα 
Αλλά αφού μετά από πολύ ώρα συζήτησης με κάτι φίλους καταλλείξαμε οτι ο μεγαλύτερος αριθμός πρέπει να είναι ανάμεσα στο ένα και τον αριθμό του Graham,αρχίσαμε να καταστρώνουμε σχέδιο,
για το πως θα γίνουμε δισεκατομυριούχοι 
''Μαλάκα,θα απαγάγουμε τον Mark Zuckerberg''
 Και έτσι η ιδέα έπεσε στο τραπέζι
 ''Τέλεια ρε,δεν παίζει να'ναι δύσκολο'' 
Παίζανε πολλοί τρόποι να το κάνουμε Και όλα θα ήταν μελετημένα τέλεια
 Θα πέρναμε τηλέφωνο σπίτι του,θα απαντάγε ή η υπηρέτρια ή η Κινέζα η γυναίκα του 
Θα της εξηγούσαμε στα γρήγορα τι πρέπει να κάνει,γιατί κανείς μας,δεν ειχε πολύ κάρτα
 ''Ογδόντα Δις,αν θες να ξαναδείς το Μάρκο ζωντανό''
 ''Μα έχω μονο σαραντα''
 ''Δεν με νοιάζει.Δανείσου από τον Bill Gates'' 
Εν τω μεταξύ,εγώ πήγα να φέρω δύο νεκταρίνια από το ψυγείο 
 Νομίζω ειναι αυτά που μοιάζουν με ροδάκινα,αλλά δεν έχουν εκείνο το ανατριχιαστικό χνούδι
Γυρίζοντας,άκουσα από τον πιο πορωμένο φίλο μου

''Βασικά,θα του στείλουμε μήνυμα στο facebook''
''Ζuckerberg,μουνί.Ετοιμάσου,ερχόμαστε''
''Μην γίνεσαι σεξίστης ρε μαλάκα''
''οκ,σορρυ''
''Ρε μαλάκες,έχω αμάξι,πάμε everest; ''
''Ναιι ρε,θέλω να πάρω σαλάτα''
''Σαλάτα στις 3:24,ρε μαλάκα;;''
Με κράξαν όλοι για την σαλάτα,οπότε αλλάξαμε θέμα
''Ρε οτι θέλουμε θα το στέλνουμε απο Viber,οχι facebook και μαλακιες
θα μας πιάσουν''
Οι ιδεές έπεφταν βροχή
Πως να επιλέξεις ανάμεσα στο να το ντυθούμε πρόσκοποι και να παμε κουλουράκια στη μάνα του,να απαγάγουμε αυτήν και να το παίξουμε Ιαχωβάδες και να πάμε σπίτι του;;;;
Καλά το δεύτερο μαλακία,γιατί θέλει και διάβασμα για το Θεό,οπότε άκυρο
Τελικά everest δεν πήγαμε
Θα παίζαμε UNO,μέχρι να τελειώσουν οι μπύρες και να κατεβάσουμε καμια άλλη καλή ιδέα
αλλά καλύτερα μωρέ,πολύ ακριβές αυτές οι σαλάτες,γαμώ τον καπιταλισμό
Ναι,τι έλεγα;
Α,ναι για το UNO
ουτέ UNO παίξαμε
Τους πήρε ο ύπνος
Εγώ ακόμα σκέφτομαι ποσα φράγκα θα είχα βγάλει αν οι ηλίθιοι φίλοι μου,δεν το είχαν πάρει σερί το προηγούμενο βράδυ
Παίζει και να αγόραζα μετοχές του facebook

σαμερ ιζ οβερ (& Άννα)


Άλλο ενα καλοκαίρι μείων
ή συν ενα στην προσωπική μου συλλογή βαρεμάρας
Το σώμα μου απ'τη ζέστη διαυρώνεται
μα τα συναισθήματα
διατηρούνται άθικτα στη φορμόλη
Αν ακούσεις ουρλιαχτά
θα είναι δικά μου
Έρχονται απο το υπόγειο
έχει πολύ δροσιά εκεί κάτω





**
Και κάπως έτσι τελείωσε ένα καλοκαίρι.. Ένα πολλά υποσχόμενο καλοκαίρι, γεμάτο σκέψεις, βυθισμένες λέξεις μέσα σου και απανωτά ερωτήματα. Τι μαλακίες γράφω, ανόητη ήμουν και είμαι. Ψάχνω ερωτήματα σε χαμένα και ανευ ύπαρξης νοήματα. Δυστυχώς έτσι πάντα λειτουργούσα, δυστυχώς ποτέ σου δεν κάθισες να με ακούσεις. Ένα καλοκαίρι θολό, που τα ονειράκια ξεβράστηκαν σε ξένες ακτές, μαράζωσαν σε ξεχασμένα δειλινά που πίστευες πως είχες σκοτώσει μέσα σου. Μα κοίτα, ανόητη, κοίτα την ανατολή, ό,τι σώπασαι μέσα σου, κάνει θόρυβο. Κοίτα τα κύματα της αγαπημένης σου απομονωμένης θάλασσας, ό,τι πρόσεχες, ξέφυγε, έτσι άναρχα, χωρίς πολλά-πολλά και προειδοποιήσεις. Ένα καλοκαίρι αναμνήσεων, ένα βουβό καλοκαίρι. Πόσο οξύμωρο. Το δικό μας μικρό καλοκαιράκι, τελείωσε. Μα, πάντα μέσα μου θα ζει και θα υπάρχει .Καληνύχτα, τα όνειρα σκάνε με δύναμη στα βράχια, τα δάκρυα γίνονται ένα με την αλμύρα του ηλιοκαμμένου δέρματός σου. Είναι μάταιο και γλοιωδες πια για όλα αυτά. Καληνύχτα, κοίτα να ανοίξεις τα μάτια σου αυτή την φορά. Αγκάλιασε τα ονειράκια, κράτα τα, κάν'τα ασπίδα να προστατευτείς από την βροχή των μνησικακιών. Είσαι μια κινητή απεικόνηση του τι θα ήθελες να γίνεις. Θυμήσου.

***
Ευχαριστώ την Άννα για την συμμετοχή της

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

του κιουτ

Πέτσες φτιαγμένες από πλαστικό
και νύχια από μόλυβδο
γράφουμε ποιηματάκια
μιλάμε για μεταεπαναστατικές κοινωνιίες
και κυρίως κουτσομπολεύουμε
σε χώρους,όπου πάνε
παιδάκια με σκισμένα ρούχα και σκουλαρήκια
περιγράφουμε στις συντρόφισσες κάθε λεπτομέρια
της κοπέλας που μας αρέσει
και εστιάζουμε στα χείλη της
''Αχχ,τι γλυκός''
Ασπαζόμαστε την θεωρία των σταδίων
να κάπως έτσι
ματς μουτς
γιατί πάντα θέλαμε ενα iphone 6
πριν την σοσιαλιστική επανάσταση
Δεν τραγουδάμε χαροπά
αφού έχουμε κατάθλιψη
Βέβαια,η ζωή σταμάτησε να μας φτύνει τελευταία
αλλά εντάξει
πάλι τρώμε ασταμάτητες απορρίψεις
από αυτούς που αγαπάμε
οπότε σιγά μην χαμογελάσουμε κιόλα

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Βραδυκαρδία (1)

Οι οικονομικές ανάγκες δεν δίνουν δεκάρα για τις βιοτικές σας
δεν έχεις λεφτά;
Δεν θα φας
Είναι τόσο απλό!
Μπορείς να μαγειρέψεις το χέρι σου
Ή να πάθεις λεμφοίδιμα
έτσι δεν θα μπορείς να πας στο σουπερμάρκετ
Κόψε το κάπνισμα ή άρχισε τα καρέλια
κάνουν μόνο 3,40
Όταν βρείς δουλειά πνίξε τα απωθημένα σου
στο φαί και στο αλκοόλ
Κάπως έτσι θα ξεχάσεις οτι έχεις και βραδυκαρδία
ή οτι δεν μιλάς πιά με τους φίλους σου
Πρόσεχε όμως
στους 19 παλμούς παθαίνεις ανακοπή