Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Τώρα Τελευταία.

Όντας κοπέλα.Και μάλιστα όμορφη,σύμφωνα με τα πρότυπα θυληκότητας,
με καστανό μακρύ μαλλί, έντονα κόκκινα χείλη και όμορφο χαμόγελο,
είδα πολλές προσπάθειες αρσενικών,να με προσελκύσουν
στην πλατεία Εξαρχείων,για την οποία μου είχε μιλήσει
τόσο πολύ,πολλά βράδυα.
Δεν είχα διάθεση για κανέναν.Απλά καθόμουν εκεί μόνη,μετά τη σχολή.

Τότε εμφανίστηκε και μετά από καιρό χαμογέλαγε
μα το χαμόγελο του χάθηκε,σαν με είδε,εκεί να κάθομαι
δεν ξέρω αν ήταν επειδή με είδε
ή επειδή με είδε μελαγχολική.
Δεν μπορούσε να με βλέπει μελαγχολική
Οι συναντήσεις μας από τότε,που είχα έρθει στην Αθήνα
ήταν ελάχιστες και διαρκούσαν λιγότερο κι από την
πρώτη μας συνάντηση.

Κάθησε δίπλα μου,κι εγώ μαζεύτηκα,κουλουριάστηκα
σαν μικρό παιδί,που μόλλις το μάλωσαν
Σαν κάτι να του χρωστούσα.
Τεντώθηκε.
Μου έριξε το πιο μελαγχολικό χαμόγελο
που μου είχε δείξει ποτέ.
Αγχώθηκα και για αυτό και κατάφερα να μιλήσω
''Το ήξερα οτι θα πέρναγες''
''Εγώ δεν ήξερα όμως οτι θα σε ξαναδώ''
Είδε στα μάτια μου,ότι είχα παγιδευτεί στην απάντηση του
Έτσι έβγαλε τον καπνό του,να στρίψει ενα τσιγάρο
Είχε αλλάξει μάρκα καπνού,η φωνή του είχε βαρύνει
Αλλά μου άρεσε το ίδιο,όσο και όταν την είχα πρωτοακούσει
Όταν μου δίαβασε για πρώτη φορά ενα ποίημα του.

Στιγμιαία ξεμούδιασα.
''Είδα τα παιδιά προχθές''
''Και τι είπαν;''
''Τώρα τελευταία,κάτι τρέχει με τον Χρήστο
  Είσαι καλά;''
''Τι θα πεί καλά;Μια χαρά!''
''Μίλα ρε Χρήστο
  Πάντα μίλαγες.''
'' Ίσως και πιο πολύ από ότι έπρεπε''
Πάντα έτσι τα έλεγε,χαζά
Όσο πιο χαζά και αγνά μπορούσε
''Το κουβαλάς ακόμα ε;''
Άλλο ενα χαμόγελο,ξετρύπωσε από τα χείλια του
'' Έλα ρε συ Χρήστο,ψυχολογία σπουδάζω,σε καταλαβαίνω
 πολύ εύκολα''
''Δεν με νοίαζει η επιστήμονας,μέσα σου ρε παιδάκι μου
 Αλλά το τι νοιάζει εμένα,είναι δικό μου θέμα.
 Το πως το'χασα,το πως το αφήσαμε,το πως αποχεραιτιστήκαμε
 είναι πάλι δικό μου θέμα''
''Το τι μοιραστήκαμε είναι δικό μας θέμα''
''Χέσε το μας.Το μόνο μας που θυμάμαι
Είναι το Αντίο μας''
"Μάλιστα''

Σιωπή!
Η γαμημένη σιωπή που πάντα σιχαινόταν,αλλά εγώ κάπως κάπως
συχνά στα κλεφτά επιδίωκα.Νόμιζα συχνά πυκνά ότι η σιωπή
προστάτευαι αλλά το ενδιάμεσο έπνιγε την αγάπη του ασφικτηκά.
Άναψε κι άλλο τσιγάρο,ακούμπησε την πλάτη πίσω στο παγκάκι
και κρέμασε το κεφάλι

''Πως είναι η καρδιά σου;''
''Κουτσοχτυπάει μεταβίας''
''Πάντα έγραφες για αυτό''
''Πάντα έγραφα για σένα,αυτό το είχα για σπόντα
 Να λέω που και που ότι γράφω και για μένα
 Να λέω που και που ότι νοιάζομαι για μένα''

Πάλι σιωπή!
Άρχισε να με εκνευρίζει αυτή η σιωπή.
''Κι αν ήθελες τόσο πολύ,γιατί δεν έδινες ένα άλλο Αντίο,ρε Χρήστο;''
 Πάλεψες πάρα πολύ για αυτό το Αντίο έτσι;''
Η φάτσα του γέμισε απογοήτευση.
''Έλα σόρρυ,σόρρυ δεν το εννοούσα.Οκ,σόρρυ.
Ευχαριστώ''
''Ορίστε;''
''Σε ευχαριστώ
για σένα
για μένα
για μας.
Για ότι δεν περάσαμε''
''Και δεν θα περάσουμε''

Το μούδιασμα επανήλθε.Το μούδιασμα με παρέλυσε και πάλι το σώμα μου
τους ώμους μου.
''Τι εννοείς;''
''Ο πραγματικός έρωτας ταυτίζεται,με το ανεκπλήρωτο,βρε στο είπα
Βρε στο είχα πει.Δεν ήταν απλά μια ρήση μου,για να στο παίξω,ξέρω γω
Και να στο παίξω τι βασικά;
Απλά έβγαζα την ψυχή μου''
''Τόσες προσπάθειες,τόσο κλάμα,τόσο κατάθλιψη,για το τι ρε συ Χρήστο;
Από εγωισμό;Μην σου πούμε οτι δεν προσπάθησες;
Γιάτι δεν έμενες σπίτι σου,ρε παιδάκι μου;ΓΙΑΤΙ;''

Ήταν πάντα τόσο εκφραστικός.Το πρόσωπο του,μπορούσε να σου πεί
τα πάντα.Αλλά τώρα στεκόταν απλά εκεί.Κάποτε μιλούσε για μια φυσική καταστροφή
Κάτι που θα ζούσαμε μαζί.Κάτι που το περνάγαμε μάζι,είχε γράψει και κάτι ποιήματα
Αχ,τόσο ερωτικά,ρομαντικά σε επίπεδο διαστροφής
''Την πέρασες μόνος σου ε;
Την καταστροφή.Την πέρασες μόνος σου ε;''
Και τότε ήρθε το πιο όμορφο χαμόγελο του,γαμώ το σπίτι μου
Το πιο όμορφο χαμόγελο,που είχε σκάσει πότε
Σχεδόν κρυβόταν από τα μαλλία,που είχε ξελύσει.Λίγο μετά
αφού είχε σβήσει το τσιγάρο.
Άνοιξε την μπύρα του στο παγκάκι.Ήπιε μια καλή γουλιά.
Ποτέ δεν του άρεσε πολύ η μπύρα.
Έβγαλε κάτι ψηλά από την τσέπη του και αγόρασε μια ομπρέλα από εναν πλανώδιο
Την άφησε δίπλα μου,για να μπορέσω να γυρίσω σπίτι μου
Τα σύννεφα κατάμαυρα και αυτό έκανε την συνάντηση μας πιο αστεία.
Τόσο δραματική.Τόσο αστειά ρε γαμώτο.
Σηκώθηκε.
''Μακάρι να έκανες τις σωστές ερωτήσεις
 Πήγαινε σπίτι σου
 Να προσέχεις''
Τότε άφησε ενα φιλί ελάχιστα χιλιοστά από τα χείλη μου
κάπου στα ζυγωματικά μου,τα οποία για ώρα χάζευε
στην πρώτη μας συνάντηση
Ανατρίχιασα













Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Περί που;

Καπιταλισμός:Όσο αυτός κερνάει,εγώ θα τρώω

Την ίδια στιγμή,που η εγχώρια,αλλά και όχι μόνο,αστική τάξη απολαμβάνει τις ανέσεις της,χιλιάδες νέοι άνθρωποι ξεπηδούν,μέσα από άλλους ανθρώπους,κάτω από διάφορες συνθηκες ,σε έναν νέο κόσμο,γεμάτα απορίες και έτοιμα να μελετήσουν και να διδαχτούν έννοιες,όπως το σωστό και το λάθος,ηθική,ανθρώπινες σχέσεις,ιστορία,πρότυπα,τρόπους ζωής ,σκέψης και δράσης,από ενα αλαζονικό σύστημα και πολλά παράγωγα αυτού όπως άλλες λυκοσυμμαχίες κεφαλαιοκρατών.
Ο καθένας ακολουθεί την προπαγάνδα,που τον πείθει περισσότερο.Η πιο συνηθισμένη,εκ των οποίων
είναι η-Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο; Βεβαίως και δεν θα αλλάξεις εσύ το κόσμο-αλλά Eμείς!- μια άλλη πιο φιλολαική ή εκείνη κατά την οποία ο κόσμος θα αλλάξει,όταν αλλάξεις  εσύ ο ίδιος,η οποία ναι μεν μπορεί να οδηγήσει στην βελτίωση,των ανθρώπινων συνειδήσεων,συμπεριφορών και συνεπώς μακροπρόθεσμα ανθρωπίνων σχέσεων.Το μακοπρόθεσμα βέβαια δεν είναι πεπερασμένο και σε κάθε κρίση,οι λύσεις θα πρέπει να είναι άμμεσες .Άσχετα με ποιό τάγμα είσαι-τα οποία βέβαια,δεν περιορίζονται σε αυτά τα τρία- αρχικό σου μέλημα θα πρέπει να είναι η αναγνώριση οτι βρισκόμαστε σε εναν κοινωνικό πόλεμο,που διαρκεί πολλά χρόνια,πολλούς αιώνες με σπάνια και κάπως ανούσια διαλλείμα.Μια μορφή αυτού του πολέμου,είναι η ταξική πάλη,η οποία οφείλεται στον σφαιτερισμό της υπεραξίας μας απ΄τον καπιταλισμό-πάντα με ύπουλο τρόπο- και στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης.


Αποτελέσματα (φτώχεια,αυτοκτονίες,πόλεμοι,άνθρωποι ξεβρασμένοι σε ακτές και οχι <<μετανάστευση>> ή προσφυγιά) των οποίων,βλέπουμε καθημερινά αλλά η προπαγάνδα,έχει βρεί ωραιά τεχνάσματα να τα καλύπτει.Με καλύτερο τέχνασμα,φυσικά,τον ανθρωπισμό.Όταν αυτός περιορίζεται,στα λόγια,στην επιλεκτική αλληλεγγύη(ανάλογα με το φύλλο,την καταγωγή και την τάξη του ατόμου που υποφέρει),σε προσευχές ή άλλες μορφές θρησκευτικότητας,τότε ναι η έννοια του ανθρωπισμού λαμβάνει την χειρότερη όψη της.Η αλληλεγγύη όμως ειναι προσόν,των κατώτερων τάξεων,ενώ η χρήση διαφόρων εννοιών για την δημιουργία και διατήρηση,του καλού κοινωνικού (και θρησκευτικού) στάτους,του φιλάνθρωπου,είναι προσόν των μικροαστικών και άνω τάξεων.


Δημιουργούν συνομοσιολογικούς μπαμπούλες,όπως η παγκοσμιοποίηση,για να τρομοκρατήσουν την ιδέα της διεθνοποίησης και της ενότητας των λαών.Παγκοσμιοποίηση είναι η ελεύθερη διακίνηση
εμπορευμάτων,αλλά η αδυναμία ανθρώπων,να πενράν τα σύνορα (για μια καλύτερη ζωή) ή όταν γίνεται,να γίνεται για συγκεκριμένους σκοπούς του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.
Μάλλον ο άνθρωπος ξεχνάει πολύ εύκολα και όσους πολέμους και να βιώσει,όση φτώχεια και καταπίεση,όταν βρίσκεται σε μια βολική θέση,αντιμετωπίζει ως εχθρό οτιδήποτε φοβάται ότι θα τον βγάλει από αυτή του την άνεση.Ή μάλλον δεν έχουμε στερηθεί αρκετά,κάποια πράγματα,ώστε να φτάνουμε σε θέση να υποστηρίζουμε,ασφάλεια πάνω από ελευθερία.


Βέβαια,δεν αρκεί να ονειρευόμαστε μεταεπαναστατικές κοινωνίες,ούτε καν να τις μελετάμε και να βγάζουμε γενικευτικά,αόριστα συμπεάσματα.Η δράση δεν αντικαθίσταται από καμία θεωρία,ή ιδεολογία.Και ναι είμαστε από τις γεννιές,που σκότωσαν την αριστερή πλατφόρμα και οτι αυτή έχει να προσφέρει.Γιατί όποιος θεωρεί οτι η αριστερή πλατφόρμα,δεν έχει πεθάνει νομίζω ότι πλανάται.Η ανασυγκρότηση της είναι όμως σημαντικό έργο,άσχετα με την θέση και τον χώρο,που κινούμαστε,γιατί μπορούν να τεθούν σημαντικές ανατρεπτικές βάσεις,μέσω της αριστερών φρονημάτων,για την δημιουργία ασυνέχιας στην συνεχή πρόοδο του καπιταλισμού,του ιμπεριαλισμού και τον ευτελισμό της εργατικής τάξης και γενικά του ανθρώπινου είδους,στου οποίου την διαιώνιση βέβαια,δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμβάλουμε (άσχετα με το αν όντως επιθυμούμε οικογένεια,που και πάλι είναι δικό μας θέμα και δεν το κάνουμε για να προσφέρουμε νεογέννητα σε κανένα έθνος),αλλά νιώθουμε την ανάγκη,προσωρινά να προστατέψουμε (και πάλι όχι για την διαιώνιση,κυρίως για την καλύτερη και ισάξια διαβίωση των περισσότερων ανθρώπων,ιδιαίτερα των καταπιεσμένων).


Δημιούργησε όσα και οτιδήποτε ανάχωμα πιστεύεις οτι θα αντέξει στην επίθεση του κεφαλαίου. Απλά το καλάθι από το σούπερμαρκετ τους δεν είναι η καλύτερη προστασία.
                                                                                                               Φιλικά Πάντα


Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

νιπ τήρες

νιπτήρες
νιπλ τήρες
νιπλ τι λε ρες;
αναλ πτήρες
και τι δεν πήρες;

εμένα δεν πήρες










πρώην
προ ην
πρώην προιόν ερώτων
σου γαμάνε που και που
όμως το μυαλό

σου γαμάνε
όσο
από
το μυαλό σου
επιτρέπεις
να στήσει
κώλο








Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

ΑνθρωποΚεντρισμός



*
Πειραματίζομαι
με την έμπνευση
μοιάζει
με κοπέλα
που
χάνεται
σε κήπους
Ομορφά λουλούδια
ξεφυτρώνουν
μα είναι σαρκοφάγα
Κανείς δεν θα βρεί
το πτώμα της
κανείς
να μην χαρεί
το σώμα της

Παλιά κατασπάραζε
και
κανιβάλιζε
ελευθερία.

Τώρα πια ψάχνει να σοδομίσει
την ουσία
ή μάλλον
την ανυπαρξία

**

δώσε μου λίγη αγάπη
ή μάλλον

σε λίγο καιρό λήγει
και σαπίζει
οπότε άστο
θα πρέπει να προσαρμοστώ και πάλι στην μοναξιά

***
Σαρκοφάγα φυτά
και
Ανθρωποφάγες συνειδήσεις
η έμπνευση
μου
βγάζει κεντρί
και τσιμπά
ό,τι
δεν πρόλαβες να κρύψεις

****
Συλλογιζόμαστε ελπίδες
ή
ελπίζουμε συλλογικά
τους ακούγαμε να λένε
'Αστους να κάνουν την
Επανάσταση τους
θα τους περάσει
ή
θα τους φάνε τα φυτά