Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Μια μέρα ανάμνησης/Μια αναμνηστική μέρα

// Γιατί δοθήκαμε σε λάθος απογεύματα;;//

Απογεύματα που αφήσαμε ανεξέλεγκτα
και απλά και μας γδύσανε.
Και παλεύαμε να βρούμε σκοτάδι
να κρύψουμε την γύμνια μας.
//Αντί να την καμαρώνουμε//

Καταστάσεις και συνθήκες δεν ταιριάζουνε σχηματικά
απλά θέλουμε να τα βλέπουμε όλα γκρίζα προσχηματικά.

Κοίτα πως πνίγομαι σε μια κουταλιά.
 Τη χειρότερη ώρα.
 //Την ώρα αιχμής//

Δεν είναι τέτρις η ζωή,
όσοι την είδαν έτσι φτάσαν ταβάνι
πρωτού φτάσουν να ακουμπήσουν μια στάλα ζωής.

Η ζωή είναι σημαδούρα. σημάδευε ωκεανό.
 Γάμα την αλυσίδα,υπάρχει άνωση.
 Ψυχή μου ποτέ να μην πνιγείς.
Ψυχή μου ποτέ ξανά να μην βιαστείς.

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

νύχτες

Τα κορμιά μας θάλασσα. 
Ακυβέρνητοι για πολύ καιρό.
Μα πιάσαμε λιμάνι.

//Κάθε πρώτο μας φιλί λιμάνι//

Κάθε τελευταία μας κουβέντα κι ενα βαθύ πηγάδι.
 Ναυάγησα μια νύχτα
Έπειτα χάθηκα.
Χάθηκες.

Αλλά δεν καταντήσαμε.
Γεράσαμε και ξανανιώσαμε.

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

son of a gun

<<Ο θάνατος είναι ο πατέρας μου.
    Η γαλήνη η μάνα μου.
    Γεννήθηκα μέσα από μια κραυγή>>

Στο βάθος του χολ,καθόταν ο Ντέιβιντ και έκανε ακόμα ένα τσιγάρο.Απορροφημένος από τις σκέψεις και τις τύψεις του,είχε γεμίσει το κόκκινο του πουλόβερ με κάφτρες,το αγαπημένο της Μάργκαρετ,πριν σταματήσει να του μιλάει. Είχε πιεί σχεδόν μισό μπουκάλι,από ενα φτηνό whiskey,που'χε πάρει από μια κάβα,δύο τετράγωνα μακρυά από το σπίτι τους.Πως μπορούσε να ξαπλώσει πια μαζί της ξανά;
Όλο αυτό τον καιρό έμενε ξάγρυπνος,κοιμόταν ελάχιστα και είχε λιποθυμήσει στην δουλειά  μια φορά και παραλίγο να τον διώξουν. Σήμερα είχε μια τρελή επιθυμία να απλώσει το κορμί του πλάι στο δικό της.
Δεν ήθελε να την αγγίξει,ήξερε πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο θα την ενοχλούσε πάρα πολύ.Βέβαια η ευτυχία δεν υπήρξε ποτέ στο πλευρό τους,απ'την άλλη.Προσπαθούσε πολύ,να κρατήσει την πλάτη του κολλημένη σε αυτή την ξύλινη καρέκλα,που τόσο έχει σιχαθεί,αλλά ήξερε καλα πως έπρεπε να μείνει εκεί.
Έβλεπε το πρόσωπο της,τόσο γαλήνιο στην άλλη άκρη του χώρου.
H Μάργκαρετ έκανε πάντα ελαφρύ ύπνο,λόγω του άγχους της για το παιδί.Μετά το χαμό του,κάθε ήχος ήταν αρκετός να διακόψει την νυχτερινή "ξεκούραση" της.
Τον ύπνο της διέκοψε ενα σκάλισμα στην κλειδαρότρυπα της εξώπορτας και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα,μια φιγούρα στεκόταν πάνω από τον άντρα της,που οριακά είχε επαφή με το περιβάλλον.
Εκείνος με ενα μόνο ελαφρύ άγγιγμα στον ώμο,εκτινάχτηκε στον αέρα και κοιτώντας πίσω του αντίκρισε μια μάσκα,να προβάλει μέσα από τα σκοτάδια μια λευκή ξύλινη μάσκα και μέσα τις τρύπες δύο μάτια κατακόκκινα,σαν να τρέφονταν με αίμα και όχι με ηλιακό φώς.Δεν υπήρχε πάνω της κανένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό,πέρα από ένα σκαλυσμένο κυνικό χαμόγελο ψυχοπαθή.Η φιγούρα,που το ύψος ήταν κοντά στα δύο μέτρα και ιδιαίτερα αδύνατη στάθηκε εκεί ακίνητη κοιτάζοντας,όσο ο Ντέιβιντ έτρεξε προς την Μάργκαρετ φωνάζοντας βοήθεια και την αγκάλιασε.

Δεν ήταν απλά ένας δολοφόνος,
μια απειλή,
το μανιακό χαμόγελο που είχε σκαλύσει στη μάσκα και το βλέμμα του,έδειχναν και κάτι άλλο.
Ο θάνατος στα μάτια του φαινόταν αλλιώς.
Ήταν σαν μια υπέροχη δημιουργία,σαν μια απελευθέρωση.
Το μόνο που ηχούσε στο δικό του μυαλό ήταν το
 <<απελευθέρωσε τις ψυχές τους>>.

Το χέρι του αγκάλιαζε ένα όπλο μακρύ και στράφηκε απευθείας προς τον Ντέιβιντ,ο οποίος έκρυψε την Μάργκαρετ μες την αγκαλιά του.Η σκανδάλη είχε ήδη πατηθεί δύο φορές.
Η μια τρύπησε απευθείας τον Ντείβιντ και στα μάτια του μεγαλόσωμου άντρα, φωτιές άρχισαν να βγαίνουν μέσα από το στέρνο του.Η τρύπα της σφαίρας ήταν η πύλη του για την γαλήνη,για τον εξαγνισμό της ψυχής του.
Η δεύτερη σφαίρα βρήκε την Μάργκαρετ στην πλάτη,τα μάτια της γύρισαν ανάποδα και τα βλέφαρα της έκλεισαν.Το στόμα της άρχισε να βγάζει καπνούς και η πλάτη της γέμισε με πολλά μικρά τριαντάφυλλα,τα οποία φλέγονταν σιγά-σιγά.

Το περιστατικό είχε μεταφερθεί από το σκοτεινό διαμέρισμα του ζευγαριού σε ενα φωτεινό, αλλά γεμάτο ομίχλη και  υγρασία περιβάλλον,όπου όλα ήταν ήσυχα,γαλήνια και ρίζες δέντρων φύτρωναν γύρω από τα νεκρά σώματα
-που πήγαζαν ζωή.-
Όλα στο μυαλό της σκιάς δολοφόνου φάνταζαν τόσο πανέμορφα.

Ξαφνικά,τα φώτα από τα γύρω σπίτια άρχισαν να ανάβουν,λίγα λεπτά μετά το διαμέρισμα είχε αδειάσει από κάθε μορφή ζωής και είχε γεμίσει με καπνό απ'τα τσιγάρα του Ντέιβιντ και από την κάννη του όπλου της φιγούρας,που χάθηκε και πάλι μες το σκοτάδι από όπου και προήλθε.


Το πρωί η αστυνομία στην έρευνα της,βρήκε μια φωτογραφία του παιδιού τους,κολλημένη στη πινακίδα της οδού,ακριβώς κάτω από το σπίτι τους και από πίσω γραμμένο,με περιποιημένα  και καλλίγραφικα γράμματα...
" Έχω βρεθεί πιο κοντά στο θάνατο,από τον καθένα σας και ήταν υπέροχα"


Φωτογραφία: Cow


Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Καρδιογράφημα

Όταν οι τοίχοι σταματήσουνε να κλείνουνε,
τότε θα σταματήσω κι εγώ να παιδεύομαι.
Όταν οι γόπες αρχίζουνε να σβήνουνε,
τότε θα είναι η ώρα να σου πω το καλημέρα.

Αν δεν μοιραζόμασταν εκείνο το ξημέρωμα,
πως να ξεστόμιζα θερμά το όνομα σου;
Αν δεν νιώθαμε,σαν ψυχές,που απ'το κρύο τρέμουνε,
πως καρφώσαμε μια φωτιά στον τοίχο;

Αν δεν σε ένιωθα στ'αλήθεια οικογένεια,
πες μου γιατί σε άφησα να ακούσεις εκείνον τον ήχο;

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

τηλεόραση απ'τη ταράτσα

Τα μάτια του Σκοτ ήταν κατακόκκινα. Ήταν για ώρες απορροφημένος από την τηλεόραση.
Όχι οτι είχε και κάτι καλύτερο να ασχοληθεί. Κάθε φορά που χανόταν τόσο πολύ σε αυτό το μαγικό "χαζοκούτι"όπως το λέγε η μάνα του, την θυμόταν να τον πιάνει κάτι βραδιά να βλέπει κρυφά τα μεσάνυχτα και να τον βαράει για ώρα. Τότε γύρναγε και ο πατέρας του από τον "απογευματινό του περίπατο"μονίμως μεθυσμένος και βλέποντας τους όρθιους
έδερνε  πρώτα τον μικρό και έπειτα έκλεινε την μάνα στο δωμάτιο και έκανε τα ίδια.
Ούρλιαζε "Δεν σκίζομαι εγώ όλη μέρα στη δουλειά για να κάνετε εσείς εδώ ότι γουστάρετε
Θα ακολουθείτε το οράριο, που σας λέω εγώ" και από τις φωνές και την ταραχή, πετάγονταν φλέβες δίπλα στα μάτια του.
Βέβαια, παρά τον γεμάτο μισθό, που ο πατέρας έπαιρνε η οικογένεια ζούσε πενιχρά, καθώς όλα τα λεφτά πήγαιναν σε Σκοτσέζικο whiskey, που η παμπ της γειτονιάς έφερνε και Αμερικάνικα τσιγάρα, γιατί λέγαν ότι ήταν καλύτερα και προκαλούσαν λιγότερο βήχα.
Μετά την επίσκεψη στη παμπ, γινόταν σχεδόν καθημερινά κι από μια περιπέτεια στο σπίτι.
Μια φορά μάλιστα η μάνα του ανάμεσα στα ουρλιαχτά και τις τσιρίδες, καθώς την έσερνε, ψιθύρισε στο αυτί του Σκοτ,"Μην γίνεις ποτέ έτσι".
Ίσως να πίστευε ότι δεν θα έβγαινε ποτέ από αυτό το δωμάτιο. Αυτό δεν συνέβη.
Όχι εκείνη την ημέρα. Αλλά πολλά πολλά χρόνια μετά.
Ο Σκοτ ήταν ήδη αρκετά μεγάλος και αρκετά μακρυά,για να ήταν παρών.
Πριν ο Σκοτ σταματήσει να χαμογελάει και οι γείτονες αρχίσουν να αναφέρονται σε αυτόν ως 'Αυτός' ή ο 'Τρελός' και το παντοπωλείο σταματήσει να του δίνει ενέχυρο το τσάι και και το ψωμί, γιατί ποτέ δεν είχε αρκετά λεφτά, όταν έκλεινε την τηλεόραση, για να πάει για ύπνο, χαμογέλαγε και έλεγε "Δεν είναι χαζοκούτι, ανάλογα την χρήση, που του κάνεις".
Πείθοντας τον εαυτό του, ότι δεν κάνει την χειρότερη χρήση της, ενώ την έκανε και ότι όλα στη ζωή του ήταν σε μια όμορφη σειρά.

Τον λαβύρινθο σκέψεων διέκοψε ο ήχος από το τσαγερό και ο σχολιαστής του αγώνα,
φώναξε "Η Oxford United νικάει την  Swindon Town,για άλλη μια φορά".
Έτρεξε να κλείσει τη φωτιά.Έβαλε βιαστικά το τσάι στο ποτήρι του και γύρισε και πάλι στο σαλόνι.
"Τα επεισόδια μεταξύ των οπαδών,πέρνουν μεγάλες διαστάσεις εντός και εκτός του γηπέδου αστυνομία προστάζει στους κατοίκους στη γύρω περιοχή να μείνουν μες τα σπίτια τους"συνέχισε γεμάτος ενθουσιασμό, για τον αγώνα και σχεδόν παγερά αδιάφορος για τα επεισόδεια,ο σχολιαστής.

Ο Σκότ έκλεισε την τηλεόραση με ενα συναίσθημα ικανοποίησης την τηλεόραση του και μαζί με το τσαγερό του και το ποτήρι του, έσυρε τον ογκόλιθο σκέψεων και την βαβούρα του εγκεφάλου του,μέχρι την ταράτσα της μικρής ετοιμόρροπης μονοκατοικίας του.
Ακούμπησε το πράγματα στο τραπεζάκι του,κάθησε στην αναπαυτική πολυθρόνα, όπου πριν καιρό είχε αφήσει εκεί και κοίταξε τον ουρανό.Κόντευε να νυχτώσει, αλλά υπήρχε ακόμα ενα απαλό κόκκινο στον ουρανό, πίσω από τα σύννεφα.Έσυρε την καρέκλα πιο κοντά στα κάγκελα, άπλωσε τα πόδια του και περίμενε.
Λίγη ώρα αργότερα δύο στρατιές οπαδών εμφανίστηκαν, έβγαλαν τις κουκούλες τους,οι περισσότεροι και απελευθέρωσαν τα γεμάτα οργή πρόσωπα τους.Όπλισμενοι με ρόπαλα και αλυσίδες.Έτοιμοι να πολεμήσουν, για την τιμή της ομάδας τους.
Πρώτοι ξεκίνησαν τις βρισιές και τις απειλές οι ηττημένοι και έπειτα ακολούθησαν με ακόμα πιο βαριές απειλές οι αντίπαλοι.Απειλές,που δεν άργησαν να γίνουν πράξη, όταν ο αρχηγός των πρώτων έφτυσε προς το μέρος των άλλων.
Τότε και τα δύο πλήθη όρμισαν τα ένα στο άλλο.Φαλακροί και κουκουλωμένοι νεαροί άρχισαν να κοπανιούνται μεταξύ τους.Το αίμα δεν άργησε να πέσει στο χώμα της μικρής αλάνας. Ένας βρέθηκε πνιγμένος από την αλυσίδα των "νικητών".Άλλος πλήρωσε την νίκη της ομάδας του,χάνοντας όλα του τα δόντια,αλλά και τα περισσότερα χαρακτηριστικά του προσώπου του,που είχαν καλυφθεί με αίμα,αφού ο αντίπαλος του τον είχε κοπανήσει επαναλληλημένα σε ενα πέτρινο τοιχακι,ύστερα από την ανταλλαγή πολλών γροθιών και κλοτσιών.

Ο Σκότ στεκόταν εκεί στην ταράτσα αμέτοχος, έπινε την μια γουλιά τσάι,μετά την άλλη,καθώς έβλεπε το αίμα να ρέει και να κάνει λιμνούλες μέσα στις λακκούβες με τα νερά της πρωινής βροχής.


                                        Φωτογραφία:Chris Athanasiou,London 2016

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

τι θες;

Και θα'θελα να'χες λίγο πίστη στην καλοσύνη του ανθρώπινου είδους και όχι μόνο στη δική μου.
-Ίσως και κακώς-
Γιατί κάποια μέρα,μπορεί να ξυπνήσω χωρίς εκείνη.
Και θα μου λείψει περισσότερο.
Ίσως να φαντάζει τότε σαν απλή ολιγωρία.
Ίσως πέσω με αυτήν.
Ίσως αν είχα πέσει τότε,να είχα καταφέρει να σώσω,όση περισσότερη μπορούσα.
Πάντως σήμερα θα δακρίσω στον ώμο σου.
Και θα'θελα όλα τα μάτια να πήγαζαν στοργή.
Και όταν πίκρα με πότιζαν,εγώ σημασία να μην έδινα.
Όπως ακριβώς κάνεις κι εσύ.
Και καμιά φορά,θα'θελα να ξύπναγες να με φίλαγες και να περιμένεις μέχρι να ξανακοιμηθώ.
Να έχω μια ακόμη επιθυμία.
Όπως μπει ο χειμώνας,να μην τον βάψουμε,
ούτε κίτρινο,ούτε γκρί.
Όχι αυτόν τον χειμώνα.
Μόνο όχι αυτόν.
Κάνουμε ότι θες απ'τον επόμενο.

Φωτογραφία:Chris Athanasiou
από το project του στο Μαρόκο
Μπορείτε να το τσεκάρετε εδώ
http://chrisathanasiou.com/morocco

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Μια Τρίτη Αγχωμένη



 Πριν μερικες δεκαετίες το μήνυμα ήταν fuck art και δεν είχε άδικο. Η τέχνη που παρουσιάζεται σαν τέτοια,είναι λίγο υποκριτική. Όπως το βλέπουμε εμείς η τέχνη είναι γαμώ όταν προέρχεται από άτομα,που θέλουν να περάσουν μηνύματα,για αυτα που αγαπούν,που πιστεύουν και περνάνε στη καθημερινότητα (ή την πραγματικότητα) τους,όπως μια παρέα φίλων που κάνει graffiti,μια ομάδα,που γουστάρει μέσω του θεάτρου,του κινηματογράφου,της μουσικής και όλων των άλλων "καλών τεχνών",να ψήσει το κοινό να κοιτάξει λίγο μέσα του και γύρω του· να δει που βρίσκεται και που μπορεί να φτάσει.

 
Και γενικά θάνατος σε αυτούς,που τα σκατά,τα κάναν ήλιο και θάλασσα.....
 Τώρα,όσων αφορά το project,που βλέπετε. Το άγχος είναι κάτι,που μας βασανίζει όλους, πόσο μάλλον όταν τα πράγματα στη ζωη σου,δεν τα έχεις πολύ βολεμένα.Και δεν το κάνουμε,γιατί θα θέλαμε να τα έχουμε βολεμένα,αλλά σε φάσεις υποφέρουμε από αυτούς,που τα έχουν.
Δεν είναι ένδειξη διαμαρτυρίας (τουλάχιστον όχι το συγκεκριμένο project),είναι απλά μια φωνή μέσα μας,που λέει εξέφρασε όσα σε περιορίζουν.

.Δεν μας ψήνει το άγχος,αλλά μας ψήνει να το παλεύουμε και αυτό θα κάνουμε,όσο μπορούμε και αντέχουμε...
Το σχέδιο είναι του καλού μου φίλου Ager,εδώ είναι η σελίδα του ( https://www.facebook.com/Ager-171329213015395/?fref=ts ) , τσεκάρετε τη δουλεία του,αν σας ψήνει.




fuck art

Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Κάτοικος Αθήνας,του Νίκου Κυριακίδη


Όταν ξανάπεσα πάνω της
-Νομίζω αληθινά τυχαία-
Δυο λέξεις , κι έφυγα γρήγορα.
Στο δρόμο μου έφυγε το ένα χέρι, 

πολύς αέρας φυσούσε 
Και μάτωσε το στόμα μου 
Απαίσια γεύση σαπισμένων δοντιών
 που πέφτουν σαν σε όνειρο. 
Ξαναδώσαμε ένα τηλέφωνο.
 Έκανε κι έναν περίεργο καιρό 
Καφετί, τον έλεγες
 Μνήμες νειάτων με τα γήινα χρώματα.
 Θα πάρω τηλέφωνο με το άλλο χέρι 
Θα μιλάω προσεχτικά μην ακούγεται το κενό στο στόμα
 Θα πληρώσω κάποιους λογαριασμούς
 Έτσι που να την πάρω, με λίγη αυτοεκτίμηση.
 Τις μέρες αυτές όλα επιταχύνονται
 Τα απρόβλεπτα που πάντα έρχονται κατά καιρούς, ήρθαν κατά ριπές.
 Μου αρέσει να κοιτώ τα βουλωμένα ρείθρα, κάτι σαν φραγή χασίματος. 
Χάνω και τα τελευταία... και εμφανίζεται 
Όλη- σαν σε πασαρέλα-η στριμωγμένη μου μνήμη 
Ποτέ δεν περίμενα τα βότσαλα να μου μιλούν
Ποτέ δεν περίμενα να μη κυνηγιέμαι
Ποτέ δεν περίμενα απάντηση στα τηλέφωνα
Ποτέ δεν περίμενα ένα όνειρο να ροδίζει
και να το προλάβω

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

San Lorenzo pt.2

Οι περισσότερες αποχωρίσεις,συνοδεύονταν από τις πιο όμορφες και ευσεβής φορεσιές.
Ότι δεν κουβαλάμε στους ώμους μας,
το κουβαλάμε βάρος μέσα μας.
Υπήρχαν άνθρωποι,οι οποίοι μπέρδευαν την αγάπη,
με τον τρόμο.
Ποιανού η δύναμη μπορεί να αντέξει και τα δυο;;
Σε αυτά θες βοήθεια,
θες συνοδεία και ίσως πάθος.
Άδειος από λογισμούς,καταβροχθίζομαι από τα στενά του κόσμου,όπου και κατοικώ .
Αλλά δεν της σκίζω το στομάχι.
Δεν είμαι ο Ιωνάς.
Και αυτό δεν είναι το δικό μου ταξίδι.
Είναι το δικό μας.

Δεν μου φτάνουν,εφτά ή εννιά,του κόσμου γύροι
αν δεν έχω εκείνη,στον ώμου μου,να γείρει.

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

μουσικές καρέκλες για αχάριστες μάζες

Οι δρόμοι συνήθως πλευρίζουν τις πιο καθαρές καρδιές .
Μαστιγώνουν στο ψαχνό όσους παραμιλάνε μοναξιά.
Φωνάζω στο πλήθος να μου ρίξει ένα χαμόγελο
Και αυτοί το μόνο,που κάνουν είναι να πριονίζουν την γέφυρα.
Οι ανθρώπινες σχέσεις  από λιγότερο έλεος
κι απ'τις εμπόλεμες συρράξεις
αλλά εμείς γεννηθήκαμε αχάριστοι
και τελειομανείς
ουτως ή άλλως
έτσι;
μας σπρώξαν πάνω στη γέφυρα, οι πιο τυχεροί χτιστήκανε στις ρίζες της

Κι έτσι θα φύγουμε δίχως τον οίκτο,αλλά τουλάχιστον μαζί.




Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016

Κυκλοφορία της ποιητικής συλλογής ''Ιώδες'' +(Promo συμμ. Φώνδας)



Η ποιητική συλλογή "Ιώδες",κυκλοφόρησε και περιλαμβάνει μια σειρά,από ποιήματα,που γράφτηκαν από τον Αύγουστο,του 2015,έως και τους πρώτους μήνες του 2016.Το βιβλίο-μπροσούρα,περιλαμβάνει 11 ποιήματα,με διάφορους θεματικούς κύκλους,ή σχεδόν κύκλους καθώς,η άποψη και τα βιώματα,μόνο ενός από εμάς,δεν μπορεί να οριοθετήσουν έναν ολόκληρο κύκλο. Το βιβλίο γράφτηκε σχεδόν ακυρώθηκε και άλλαξε το μεγαλύτερο μέρος του,μιας και άλλαξα άποψη,για όσα είχαν γραφτεί,κάτι με το οποίο θα γίνει και με τους παρόντες στίχους,αλλά δεν έχει σημασία,μιας και θα έχουν εκδοθεί,αλλά και έτσι θεωρώ ότι λειτουργεί κι η εξέλιξη,να διαφωνούμε και να "ανακυκλονόμαστε" δηλαδή ουσιαστικά.
*Περιλαμβάνει επίσης ένα ποίημα,που γράψαμε μαζί με τον Φώνδα,από Επιτυχημένες Απόπειρες.*
Ο θλιβερός τόνος των κειμένων,δεν έρχεται να εξυμνήσει καμία μανιοκατάθλιψη,ούτε και να την κάνει μόδα.Ήρθε για να προβάλλει τις αδυναμίες και τις δυσκολίες μας,καθώς και το πως την παλεύουμε κόντρα σε αυτές.
Όταν η ροή της θανάτου και της μουντίλας,μας κατακλύζει,τότε το να γράφεις κείμενα,ποιήματα και βιβλία,για την ζωή και τον αγώνα,τον αγώνα τον καθημερινό γίνεται ανάγκη.
Και η ανάγνωση αυτών,ελπίζω να βοηθάει,κάτι για το οποίο,δεν είμαι και σίγουρος.

Αυτή η ποιητική συλλογή τυπώθηκε σε ελάχιστα αντίτυπα και προφανώς,δεν θα διατίθεται στο εμπόριο,αλλά θα δίνεται είτε χέρι με χέρι,στην Αθήνα και πιθανώς και εκτός Αθήνας,με ταχυδρομείο.Θα δίνεται επίσης με ελεύθερη συνεισφορά.



Καλή Καρδιά.

Ένα promo ποίημα,που δεν συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο,που γράψαμε με τον Φώντα πρόσφατα:

Σεξτελιστικά αποσπάσματα


Φοβάμαι μην ξυπνήσω μια μέρα και είμαι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο
γιαυτό ξυπνάω κατά προτίμηση το απόγευμα
τα ροζ συννεφάκια που χτίζω κάτω απ’ τη γλώσσα μου
με κάνουν να υποφέρω και τους πιο κατάμαυρους εφιάλτες
ροζ άλλωστε έβαψε τα μαλλιά της μια τύπισσα που γουστάρω
ενώ όσες μελαχρινές ήθελα
τα βάψανε μαύρα όταν τα βρήκανε σκούρα.
λίγες θάλασσες παρακάτω εκτελεστικά αποσπάσματα κυβερνήσεων κι ανταρτών
εξοπλισμένα απ’ τους αμερικάνους και τους ρώσσους σφάζουνε κόσμο
αλλά νομίζω κι όταν χύνεις
παρέα με ροζ συννεφάκια
σαν εκτελεστικό απόσπασμα μοιάζει λίγο ε;
τα πυροβόλα όπλα όμως δεν είναι επανάσταση 
σε απελευθερώνουν βέβαια απ’ την ανάγκη να πρέπει να νικήσεις τον άλλο σε μάχη σώμα με σώμα
κι είναι αλήθεια
πως τους ανθρώπους που θα θελα πιο πολύ να σκοτώσω
δε θα μπορούσα να τους σκοτώσω με τα χέρια μου.
αλλά μια σκανδάλη μπορώ να πατήσω
για μένα/για σένα/για εμάς
αλλά απ’ το να θεωρήσω τα όπλα επανάσταση 
προτιμώ να ξανακοιμηθώ 
αν και φοβάμαι μην ξυπνήσω μια μέρα και είμαι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο
αλλά υποθέτω
ότι υπάρχουν και μέρες που φοβούνται μην ξυπνήσουν
και είναι μόνες μαζί μου
έτσι απλά
δυστυχισμένες.

***

Όταν ήμουν μικρός και η μάνα μου και δούλευε τουεντι-φορ σέβεν,κοιμόμουν στην δουλειά της και ερχόντουσαν διάφοροι βλάκες,με τα ψυχολογικά τους και έβαζα τα κλάματα,κάθε φορά,που συνειδητοποιούσα ότι θα πεθάνω κάποια μέρα δυστυχισμένος,σαν αυτούς.

Τώρα όλοι αυτοί,έχουν λογικά πεθάνει,πιθανώς δυστυχισμένοι.
Τώρα,όταν την κάνω από την μιζέρια του αμφιθέατρου και του και του Δόκτωρ ξερόλα,βάφω σπίτια,με τον πατέρα μου.Γιατί οι μικροαστοί στα μέρη μου,θέλουν χρωματισμένη την οικιακή τους μιζέρια.
Και το παράδοξο,είναι πως τις μέρες,που ας πούμε ότι μιζέριαζα,δεν έκλαιγα καθόλου.
και αυτά δεν τα έχω πεί σε κανένα κορίτσι.
Το "Θέλω να σε δω ευτυχισμένο",δεν το είπαν καμιάς τα όμορφα χείλια,
ακόμα κι αν το ένιωσαν.
Και μετά δεν ακολούθησε κανένα εκρηκτικό φιλί,σαν αυτά στις ταινίες.
Αλλά τουλάχιστον,δεν με εγκατέλειψε ποτέ του,το χαμόγελο σου.
"Έλα να φύγουμε",μου πες.
Διαβάστηκε.
Σόρρυ, φοβόμουν να απαντήσω.
Και όχι γιατί,δεν σε εμπιστευόμουνα,καλή μου.



Credits:
Το εξώφυλλο,από τον Cow (Γιάννης Αντωνίου).
Και στήσιμο/παρουσίαση από τον Αθανασίου Χρήστο.

Υλικό του Φώντα,μπορείτε να βρείτε στα εξής blogspot:
Παρεκλείνον Άστυ
http://pareklinonasti.blogspot.gr/
Επιτυχημένες Απόπειρες
http://successfulattempt.blogspot.gr/
Θέατρο Δρόμου
http://theatrodromou.blogspot.gr/

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Η μεταουτοπική συζήτηση,ενός τραπεζίτη και ενός μουγκού




Eίχα την τύχη (αδιευκρίνιστης ποιότητας-καλή/κακή-) να διαβάσω,το βιβλίο του Φερνάντο Πεσσόα, <<ο αναρχικός τραπεζίτης>>,εναν πολτικο-φιλοσοφικό διάλογο ανάμεσα σε δύο άτομα,ένας εκ τον οποίων ήταν και ο λεγόμενος τραπεζίτης (σχεδόν μονόλογος,θα έλεγα και πρώτο στοιχείο,που με ξάφνιασε,με την κακή έννοια,καθώς ένας βασικός τρόπος πειθούς,πρακτικής διαλεκτικής, επιχειρηματολογίας και γενικά της εξέλιξης,είναι ο διάλογος και  η διαφωνία (σε ένα βαθμό).
Βέβαια,δεν κόλλησα σε αυτό μιας και θεώρησα,ότι κάπου αλλού θα είναι η ουσία,του όλου βιβλίου.

Στο τέλος της ανάγνωσης,παρότι λίγο μπερδεμένος,και ακόμα και τώρα όχι τελείως σίγουρος,για τα συμπεράσματα μου,τα επιχειρήματα και οι θέσεις του τραπεζίτη,μου φάνηκαν τουλάχιστον ατομικιστικές και οπορτουνιστικές.
Απαξιώνει σχεδόν ολοκληρωτικά την συλλογική δράση και γενικά οποιαδήποτε μορφή ελεύθερης συλλογικής έκφρασης και επαναστατικότητας,μιας και σύμφωνα με την  άποψη του,σε οποιαδήποτε μορφής ομάδα δημιουργούνται δεσμοί,οι οποίοι βασίζονται σε μια μορφή επιβολής,την οποία ονομάζει "Καινούργια Τυραννία" και θεωρεί ότι η εξασφάλιση της ελευθερίας,για την πάρτι του καθενός είναι ο ανώτερος σκοπός.Και οι επιμέρους προσεγγίσεις,του κάθε ανθρώπου,της ατομικής ελευθερίας,του κάθε ανθρώπου,θα οδηγήσουν στην πραγματικά ελεύθερη κοινωνία.(Στην οποία,μάλιστα θα μπορούμε να δημιουργούμε ομάδες χαλαρά ,μιας  και θα έχουμε αποβάλλει κάθε κατακάθι της αστικής κοινωνίας και νοοτροπίας.Σχεδόν ουτοπικό στα μάτια μου.

Η αναρχική,η ελεύθερη κοινωνία,δεν προσεγγίζεται μονομιάς,τουλάχιστον έτσι θεωρώ και δεν εννοώ,βάση της "Θεωρίας Σταδίων".Εννοώ ότι ο αγώνας για την πλήρως ελεύθερη κοινωνία,συνεχίζεται ακόμα και όταν αυτή κοντεύει να προσεγγιστεί.Δεν ξέρω ποιά νιτσεϊκή  μορφή υπεράνθρωπο,είχε ο Πεσσόα στο μυαλό του,αλλά ναι οκ είμαστε άνθρωποι. Πάθοι έχουμε,πόθους έχουμε,ανάγκες έχουμε.Δεν προσεγγίσαμε την ελεύθερη κοινωνία και άντε άραξε,αποκτήσαμε όλοι το αλάθητο.Θέλει συνεχόμενη προσπάθεια και σίγουρα επειδή η επανάσταση αυτή είναι σχεδόν αυτονόητο,ότι δεν γίνεται να γίνει παντού ταυτοχρόνως,εχθροί θα υπάρχουν. Ο καπιταλισμός θα στέκεται στην γωνία ψάχνοντας πάτημα,να διαλύσει το όλο εγχείρημα
Άρα ή η οποιαδήποτε ανθρώπινη κοινωνική σχέση,μας απομακρύνει από την ελευθερία,μιας και αν συνεργαστούμε θα γίνουμε τύραννοι ή απλά είναι στην φύση μας,να κάνουμε λάθοι και να προσπαθήσουμε βάση ανθρωπολογίας να ηγηθούμε στους άλλους και προσπαθούμε να φτάσουμε,όποια μορφή ελευθερίας μπορούμε με βάση αυτά,που μπορούμε να κάνουμε ή κάποια άλλη εκδοχή.Πάντως η πρώτη και αυτή του προσώπου στο βιβλίο,μου φαίνεται τουλάχιστον απάνθρωπη και κόντρα στην βάση της αναρχίας στην οποία στέκει,η αλληλεγγύη.Άρα άκυρος ένας ακόμα συλλογισμός.

Βέβαια,ο καθένας μπορεί να γράψει για ότι εκείνος επιθυμεί και αυτό δεν είναι μια κριτική προς το ίδιο το πρόσωπο του Πεσσόα,μιας και ένα έργο ή ενας ήρωας,δεν ταυτίζεται με τον ίδιο τον δημιουργό του.Βέβαια,το όλο βιβλίο παραπέμπει σε θεωρίες του Γερμανού φιλόσοφου Μαξ Στίρνερ και θεωρίες,όπως  ο αυτοκαθορισμός της συμπεριφοράς ως ενέργεια ελευθερίας,του υπαρξισμού και στα όρια του μηδενισμού.


Δεν είναι ότι θεωρώ τον εγωισμό,εμπόδιο της επαναστατικής πρακτικής,αλλά εμπόδιο κάθε πρακτικής,(εκτός αυτής του καπιταλισμού,του οποίου είναι σύμμαχος).
Η μη παραδοχή αυτού βέβαια,(όπως και στο βιβλίο,όπου θεωρεί τον ατομικισμό και τον εγωισμό, ιδιαίτερα σημαντικό σε βαθμό να τον θεωρεί επαναστατική μορφή,μιας και ο καθένας,είναι για την πάρτι του)πάλι ακυρώνει κάθε μορφή αναρχίας στην όλη θέση μιας και υπάρχουν άνθρωποι,που παίζουν την ζωή τους κορώνα γράμματα και ρισκάρουν τον κώλο τους εκεί έξω,όχι μόνο για την πάρτι τους.Θα μπορούσαν και αυτοί να  βολεύονταν μέσα στον καπιταλισμό, ο οποίος για όλους φροντίζει και να μην πάλευαν,για κανέναν.Όσοι μάχονται όμως,με τον άλφα ή βήτα τρόπο εκεί έξω,το κάνουν για όλους μας.
Ναι "Αναρχικέ μου Τραπεζίτη",σκατά στον καπιταλισμό και τέτοια.
Βέβαια,οι θέσεις που τολμάει,να αποκαλεί αναρχικές,είναι τουλάχιστον αστικής καταβολής και δεν έχουν καμία ελπίδα να καταστρέψουν,τις κοινωνικές επινοήσεις,που τόσο πολύ θέλει να πολεμήσει ο ήρωας του βιβλίου.
Άσχετα με το βιβλίο,αλλά στηριζόμενος σε αυτό θεωρώ ότι,τουλάχιστον όσοι προσπαθούν όχι μόνο να την παλέψουν μέσα στον καπιταλισμό και να περάσουν απαρατήρητοι,αλλά να προβάλουν αντιδομές,να είναι πιο προσεκτικοί με τους μικροαστισμούς.

Γενικά,η συλλογική δράση,είναι ακομά,αρκετά ψηλά,στις επαναστατικές τακτικές,στα μάτια μου, (παρότι,δεν θα διστάσω να δηλώσω την ξενέρα μου,για πολλά ρεύματα και εγχειρήματα).Εκεί μπορώ να πω ότι σκάλωσα,πιο πολύ στο βιβλίο.
Άλλωστε αν μπορούμε να χρεώσουμε κάπου,το εγχείρημα και ότι καλό κατάφερε η Ισπανική Επανάσταση,αυτό θα ήταν η συλλογική δράση,οι συνομοσπονδίες,οι λέσχες, οι κολεκτίβες και γενικότερα, η συσπείρωση του επαναστατικού δυναμικού.

Επιπλέον,στον ίδιο τον διάλογο,ο τραπεζίτης προσπαθεί να πείσει (και σε σημεία μάλιστα επικαλείται τον εαυτό του,ως αυθεντία),τον συνομιλητή του,για την πραγματική του αναρχική στάση (όπως και ότι κάθε άλλη στάση,είναι λάθος και σχεδόν το ίδιο κακή με την αστική στάση).Με την λογική του τραπεζίτη και η προσπάθεια του ίδιου,να πείσει τον συνομιλητή και εκμεταλευόμενος,ότι ο συνομιλητής,δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνος ή με τις ίδιες ηγετικές ή διαλεκτικές ικανότητες,είναι μια μορφή επιβολής και μάλιστα η ίδια μορφή επιβολής,για την οποία κατηγορούσε τους "συντρόφους" του,ως κακούς αναρχικούς ("Καινούργια Τυραννία").Και γενικά είναι πολύ υπερόπτης και φίλαυτος.

Καληνύχτα Αναρχικέ μου τραπεζίτη,ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ.


Ps:Δεκτή και προς συζήτηση,οποιαδήποτε διαφωνία και παρακαλώ με ωραίο τρόπο (ψηλοχίπικα λολ),μιας και εμένα σκοπός μου,ήταν η κατανόηση της ουσίας του βιβλίου.Αν έχω καταλάβει κάτι λάθος ή το έχω παρεξηγήσει ή βρήκατε λάθοι στις θέσεις/επιχειρήματα μου,το συζητάμε

Ps2:Δεν κριτικάρω τον συγγραφέα,στην προκειμένη,αλλά το ήρωα της υπόθεσης,μιας και δεν έχω διαβάσει άλλα βιβλία του,ώστε να δω αν ασπάζεται όλες αυτές στυρνερικές απόψεις

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

Μπαλόνια Πέφτουνε (Κεφάλαιο 3)

Κεφάλαιο 3:Το ρεβεγιόν
31 Δεκεμβρίου και η ώρα 9 και μισή,σε λιγότερο από 3 ώρες το 2025 θα ήταν πιά παρελθόν.
Παιδιά και γονείς κάναν την τελευταία κούρσα πατινάζ στον νέο μολλ  . Ανυποψίαστοι πέρναγαν καλά και έπιναν και έτρωγαν ακριβά ποτά και φαγητά.Σολομούς,αστακούς,σούσι και σαμπάνια . Βέβαια όλα αυτά συμπεριλαμβάνονταν στο εισιτήριο του μολλ,που έφτανε και τα 100 ευρώ το άτομο.Η διασκέδαση και η ποιότητα αυτής άλλωστε,είναι ταξικό ζήτημα,έτσι οι μικροαστοί,τα αφεντικά τους,τα αφεντικά των αφεντικών τους και οι φίλοι και πολιτικοί του νεο-βασιλικού κόμματος,βόλταραν πάνω στον πάγο,με την σιγουριά, ότι κανένας ταραχοποιός ή τρομοκράτης θα τους ενοχλήσει ή θα τους βλάψει.

-Ας κάνω μια βόλτα στον πάγο να καμαρώσω και να με καμαρώσουν τα νέα παιδιά των υποστηρικτών μου.Φρόντισε όλα αυτά τα παιδιά να μπούν στην νεολαία μας.
-Θα το αναλάβω αρχηγέ.Αλλά είστε σίγουρος ότι θέλετε να κάνετε αυτό το εξτριμ άθλημα,μπορεί να τραυματιστείτε.
-Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον,αλλά είχα δεχτεί μαθήματα από πρωταθλητή πατινάζ στην Γαλλία,όσο φοιτούσα.Είμαι τουλάχιστον εξαιρετικός.Και επιπλέον δεν θέλω συμβουλές,γνωρίζω πολύ καλά τι κάνω.

Και όντως οι δεξιότητες του αρχηγού του βασιλικού κόμματος,ήταν εμφανείς.Άρχισε να γλιστράει με πού άνεση και να γυρνάει γύρω γύρω,τραβώντας φωτογραφίες,με όλα τα παιδιά,που έτυχε να βρίσκονταν εκείνη την στιγμή επί πάγου.
Ξαφνικά όσο ο βοηθός του μιλούσε,με τους γονείς των παιδιών,για την νεολαία του νέου αυτού κόμματος,που αποκτούσε όλο και περισσότερη δύναμη,ακούστηκε ένα ουρλιαχτό και ο πάγος γέμισε αίματα και γιατρούς οι οποίοι  προσπαθούσαν να κλείσουν την ουλή από το λαρύγγι του αρχηγού

"Πως;Πως έγινε αυτό΄;;;",ωρυόταν ο βοηθός έξω απ'το το γήπεδο πατινάζ.
"Ήταν απλά ένα μπαλόνι",έλεγε κατατρομαγμένος ο υπεύθυνος ασφάλειας

-Μπήκε στην πορεία του,ο αρχηγός έχασε την ισορροπία του,έπεσε και το λεπίδι από τα πατίνια ενος παιδιού έκοψε το λαρύγγι του.
-Βρες μου την οικογένεια,που έχει αυτού του παιδιού.
Τρία άτομα βρέθηκαν πεταμένα στα σκουπίδια του μολλ εκείνο το βράδυ.

Ο αντιπρόεδρος ετοιμαζόταν για το ρεβεγιόν εκείνη την ώρα.Το τηλέφωνο του χτύπησε.
-Παρακαλώ.
-Κύριε αντιπρόεδρε,ο αρχηγός έχασε την ζωή του.
-Ορίστε;;;Πως;;;Πως είναι δυνατόν΄
-Έκανε πατινάζ,μπήκε ενα μπαλόνι στην μέση και μετά
-Γιατί ήταν χωρίς προστασία;;;
-Θεώρησε προσβολή  για τις ικανότητες του,να είμαστε φρουρά δίπλα του και ξέρετε τι θα γινόταν αν το αρνούμασταν.
-Και συγκρίνεις τη σημασία της δικιάς σου  ζωής με του προέδρου.

Τότε η κόρη του αντιπροέδρου μπαίνει μέσα και ανοίγει το παντζούρι.
-Κοίτα,μπαμπά πόσα πολλά μπαλόνια έχει στον ουρανό.Και δεν πάνε προς τα πάνω αλλά προς τα
κάτω.
-Κλείσε το παράθυρο αμέσως.
-Μα ρε μπαμπά.
-κλείσ'το είπα.

Έκλεισε αμέσως το τηλέφωνο.
-Που είναι το μπαλόνι που σου πήρα όταν βγήκαμε στον πεζόδρομο;
-γιατί;
-Πες μου που είναι είπα
-Στο δωμάτιο μου.
Με γοργά βήματα πετάχτηκε στο παιδικό δωμάτιο,το οποίο γέμισε με μια τσιρίδα και κλάματα.
Μπαμμ
-Γιατί το έσκασες
"Φτηνιάρικα μπαλόνια στην Εκάλη,ποιός το έχει σκεφτεί όλο αυτό."

Το νεοβασιλικό κόμμα είχε φροντίσει να τοποθετήσει μεγάφωνα στις περισσότερες γειτονιές της Αθήνας.Τα μεγάφωνα έπαιξαν πρώτο τον εθνικό ύμνο και έπειτα ανακοινώθηκε ο θάνατος του αρχηγού.Τονίστηκε οτι πρόκειται για μια σκοτεινή συνωμοσία.
και ο αντιπρόεδρος έκλεισε με τα εξής λόγια
"Θα πατάξομεν την τρομοκρατίαν και την αναρχίαν."
Τα νέα έφτασαν στην Ομόνοια,τα Εξάρχεια και τις περισσότερες συνοικίες του Πειραιά πολύ αργότερα,αφού οι γειτονιές αυτές είχαν κάνει μεγάλο αγώνα για να μην τοποθετηθούν οι ντουντούκες των φασιστών έξω από τα σπίτια τους.Σύντροφοι χάρηκαν εν μέρη,αλλά τώρα θα βρίσκονταν στο στόχαστρο όλων,χωρίς να έχουν κάνει και τίποτα.

Πίσω στην στρατόσφαιρα η συνομοσπονδία κάλεσε συγκέντρωση.
-Εξαιρετικά.Εξαιρετικά!Περίμενα πολλά από αυτή μας την παρέμβαση,αλλά κομμένο λαρύγγι,ήταν ότι καλύτερο.
-Τα κακά νέα τώρα,σύντροφοι είναι στο στόχαστρο.Ο αντιπρόεδρος των βασιλικών θα βγάλει τάγματα εφόδου.Πρέπει να τον καθαρίσουμε όσο είναι νωρίς.
-Πώς είναι ψηλιασμένος και πολύ καλά προφυλαγμένος
-Η κόρη του πρωθυπουργού παντρεύεται και είναι καλεσμένοι στο γάμο όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί,εκτός από το ΚΚΕ.Σίγουρα θα είναι και αυτός,ο πρωθυπουργός και οι βασιλικοί είναι τα καλύτερα φιλαράκια.
-Καλή ιδέα.Εκεί θα μπορούμε να είμαστε και κρυμμένοι,καμουφλαρισμένοι μες το πλήθος και τους στολισμούς.
Τέλος η σύνοδος πρότεινε πιθανούς τρόπους δολοφονίας του αντιπροέδρου.

Ο γάμος πραγματοποιήθηκε.Στο τραπέζι ο αντιπρόεδρος πήγε στην τουαλέτα.Μετά από 15 λεπτά αργοπορίας,η γυναίκα του και η ασφάλεια του κέντρου εκδηλώσεων πήγαν στην τουαλέτα.
Χτυπάν την πόρτα.
Καμία απάντηση.
-Αγάπη μου;;;
Σπάσ'τε την πόρτα.
-Δεν γίνεται.θα πάρουμε κλειδαρά.
-Ξέρεις ποιος είναι εκεί μέσα και κινδυνεύει;;;
Η πόρτα έσπασε και έπεσε.
Η θέα ήταν συνταρακτική και στενάχωρη για κάποιους,ενώ συγκινησιακά ευχάριστη για άλλους.

Το ίδιο βράδυ ανακοινώνεται στις ειδήσεις.
"Κρεμασμένος μέσα σε μια κλειδωμένη τουαλέτα βρέθηκε ο αντιπρόεδρος του βασιλικού κόμματος"